Conference

Over de oudejaarsconference van Youp van 't Hek hoeven de liefhebbers zich geen zorgen te maken. Er is een andere, geschikte locatie gevonden, die spoedig bekend wordt gemaakt, en het programma zal zelfs, in tegenstelling tot eerdere plannen, live op tv worden uitgezonden. De zwarthandelaren die Youp deden afzien van een optreden in de Amsterdamse stadsschouwburg, zullen het moeilijker krijgen om aan kaarten te komen: er mogen per persoon maar twee kaarten worden verkocht.

Dat het programma rechtstreeks op tv komt, is heugelijk nieuws. Om een of andere reden heeft cabaret dat nodig. Ik heb nog nooit ingeblikt cabaret gezien dat op de buis een sterkere indruk maakte dan in het theater. Het gebeurt zelfs dat je denkt: heb ik hier destijds zó om moeten lachen?

In een opgenomen en gemonteerde tv-versie blijft er kennelijk te weinig over van de wisselwerking tussen artiest en publiek. Hoe belangrijk die is, bleek me gisteravond weer eens in de Leidse stadsschouwburg, waar Youp van zijn oudejaarsconference twee voorstellingen van een uur gaf. Na de eerste voorstelling rustte hij slechts een halfuurtje uit en kon het nieuwe publiek plaatsnemen voor de volgende voorstelling.

Ik sprak een van Youps inspiciënten na de eerste voorstelling. Het had mij een geslaagde voorstelling geleken – de inhoud zal ik uiteraard niet verklappen – met een publiek dat opgetogen huiswaarts ging. Nee, zei de inspiciënt tot mijn verbazing, het kon beter, er was niet het ideale contact geweest tussen artiest en publiek.

Een half uur later zag ik wat hij bedoelde. De zaal dampte opeens van ontembare vrolijkheid. ,,Wat is er met jullie aan de hand?'' vroeg Youp een paar keer, ,,het lijkt wel alsof jullie allemaal naar de kroeg zijn geweest.''

Aan wie lag het? Aan de artiest, het publiek, of beide? Youp had er zelf geen sluitende verklaring voor. Misschien de samenstelling van het publiek, opperde hij: mogelijk waren er bij de eerste voorstelling meer abonnementshouders geweest dan losse kaartkopers. Die laatste groep, waarvan een aantal de nacht in slaapzak voor het voorverkoopadres had doorgebracht, zou gemotiveerder zijn. Het leek een plausibele theorie, maar de schouwburgdirecteur hielp ons snel uit de droom. Nee, zei hij, beide groepen waren in de twee voorstellingen in gelijke mate vertegenwoordigd.

Had het misschien met `de zaalplasser' te maken? Wie weet. Ik besef dat ik dit nieuwe begrip nader moet toelichten. In het begin van de tweede voorstelling – Youp was net aan een nieuw nummer begonnen – stond een jonge man op de eerste (!) rij op om zich rustig naar achteren te begeven. Youp onderbrak zijn nummer en keek hem verbouwereerd na. ,,Gaat ie pissen?'' vroeg hij aan het gezelschap van de man. Dat bleek inderdaad het geval. Wat er toen aan improvisatietalent bij Youp bovenkwam, laat ik graag aan ieders verbeelding over. Hij ging er net zo lang mee door tot de man terug was. ,,We hebben even op u gewacht'', zei Youp.