Beta Band studentikoos en toch hip

De Engelse Beta Band is een moeilijk te doorgronden popfenomeen. Toen eerder dit jaar eindelijk hun langverwachte debuutalbum uitkwam, deden de vier bandleden er alles aan om in interviews te verkondigen dat het een héél erg slechte plaat was geworden. Waarschijnlijk bedoelden ze dat ze niet meegesleept wensten te worden in de overspannen verwachtingen naar aanleiding van de veelgeprezen compilatie The Three EP's van singles die ze meteen na hun oprichting in 1997 maakten. De eigenlijke debuut-cd The Beta Band is een heel aardige weerslag van de vele muzikale richtingen die de groep in zich verenigt, maar heeft tegelijk het karakter van een verzameling liedjes die voor een deel nog niet helemaal af waren. Dat is nu juist het leuke van de Beta Band. Ze laveren tussen lo-fi en high tech, hippiemuziek en house, goedbedoelde rap-imitaties en meeslepende dansnummers. Niemand kan er een etiket op plakken, en dat is wel weer eens verfrissende na het failliet van de aan haar eigen formules ten onder gegane Britpop.

Uit de podiumopstelling van de Beta Band blijkt al dat ze het anders dan anderen willen aanpakken. Onder een enorm filmscherm is een ware apenkooi van muziekinstrumenten opgesteld, van alle denkbare percussie-instrumenten tot geavanceerde elektronische apparatuur. Als in een hel verlichte controlekamer van een ruimteschip bedienen de in het wit geklede bandleden hun spullen, Niemand zit vast aan een bepaalde plek: de drummer wisselt met de toetsenman die ook deejay is, de zanger bedient een elektronisch kastje maar slaat net zo lief op een trommel en de bassist kan ook met een weerbarstig jengelend keyboard uit de voeten. Alles staat in dienst van de groove: het luie ritme dat zo lang doorgaat als de muzikanten er inspiratie uit putten. Het ritme wordt ondersteund door filmbeelden van raketten naar de maan, zwevende theepotten en verklede mannen op vliegende tapijten. Er is humor, maar tegelijk neemt de Beta Band muziekmaken uiterst serieus.

Met neuzelige stem geeft zanger Stephen Mason een surrealistische draai aan de tekst van Bonnie Tylers Total Eclypse Of The Heart: `Once upon a time I was falling apart, but now I'm only falling in love.' Bijna had componist Jim Steinman hen verboden om de tekst te verbasteren, maar gelukkig zag hij op tijd in dat hij zich geen buil kon vallen aan de Beta Bands winnende combinatie van liefde voor muziek en lak aan bestaande conventies. Ze werden beïnvloed door hiphop en Jamaicaanse dub-reggae, maar hun muziek lijkt er niet op. Ze maken gebruik van het instrumentarium van de house, maar er wordt organisch en met veel interactie gespeeld. Ze hebben goed begrepen hoe je live-muziek met videobeelden kunt combineren, maar steken de draak met gladde videoclips door de prominente rol die een als kanariepiet verklede acteur in hun filmpjes speelt. Ze zijn studentikoos en toch hip, stijf en toch swingend, ongrijpbaar en toch toegankelijk. Wat een rare, fascinerende popgroep is de Beta Band.

Concert: Beta Band. Gehoord: 8/12 Paradiso, Amsterdam.