GEORGE JONES

Het was een klein mirakel dat Asylum vorig jaar George Jones een platencontract aanbood. Na vijfenveertig jaar platen maken, meer dan 150 c&w top tien-hits en een leven vol drank, cocaïne en mislukte huwelijken had het publiek de laatste tien jaar weinig belangstelling meer. Begonnen als hardcore honky-tonker veranderde Jones, mede door de invloed van derde echtgenote Tammy Wynette, begin jaren zeventig in een door wolken van violen omhulde romantische balladezanger. Met het uitbrengen van Cold Hard Truth is Jones weer terug op het rechte pad.

Het titelnummer lijkt qua melodie wel erg veel op Kris Kristoffersons `Help Me Make It Through The Night', maar dat is dan ook het enige smetje op dit veelzijdige album. Producer Keith Stegall zorgde voor een transparant geluid met spaarzaam gedoseerde versieringen. Een feestelijk honky-tonknummer als `Sinners & Saints' (...one is forgiven and the other one ain't) geeft Jones door zijn stem in het refrein even een octaaf te laten dalen een komische duw. Potentiële tear-jerkers als `Our Bed Of Roses' en `When The Last Curtain Falls' worden zonder een zweem van vals sentiment gezongen en klinken juist daardoor oprecht. De grote gave van Jones is dat hij met zijn stem niet alleen elk lied een andere lading weet te geven, maar dat hij binnen dat lied elke zin, ja zelfs elk woord een eigen timbre en timing meegeeft zonder ook maar ergens geforceerd te klinken. Hoogtepunt op deze plaat, en alleen al daarvoor het aanschaffen waard, is het monumentale `Choices': I was tempted/By an early age I found/I liked drinking/And I never turned it down/There were loved ones/And I turned them all away/Now I'm livin' and dyin'/With the choices I made.

En de steel-gitaar jammert als vanuit het vagevuur, het achtergrondkoortje zingt stichtelijke harmonieën, de piano probeert de moed erin te houden en de gitaar deelt nu en dan een vermanende lick uit. `Choices' is het `My Way' voor de ware zondaar.

George Jones: Cold Hard Truth. Asylum 62368-2