Geluidsnormen

De geldende geluidsnormen met betrekking tot Schiphol zouden de oorzaak zijn van het ongeval met een Transavia-vliegtuig eind vorig jaar (NRC Handelsblad, 27 november). De redenering achter deze beweringen lijkt te zijn: de geluidsnormen beperken de toegankelijkheid van de landingsbanen, er is daarom geland op een onveilige baan, ten gevolge daarvan is dit ongeluk gebeurd, dus de geluidsnormen zijn de oorzaak van het ongeluk.

Deze redenering gaat echter voorbij aan het feit dat de onveilige situatie al bekend was voordat de landing werd ingezet, en mogelijk zelfs voordat het toestel vertrok. Desondanks besloot de piloot het risico te nemen. Dat dit soort keuzes vaker gemaakt wordt, blijkt uit een journaalbericht van een maand geleden, waarin melding werd gemaakt van een piloot die het er ook op wilde wagen, mits de brandweer bij de landingsbaan zou klaarstaan! Waarom neemt een piloot dergelijke risico's? Hij kan immers uitwijken naar een andere luchthaven voor een veilige landing, of het vertrek uitstellen. Misschien zijn het de hoge kosten en het grote ongemak die daaraan verbonden zijn, die hem doen besluiten `het er op te wagen'.

Op het moment dat de piloot besluit de landing in te zetten, zijn de omstandigheden (zijwind, landingsbaan etcetera) een gegeven. Hij is er dan voor verantwoordelijk bij die gegevens de goede beslissing te nemen. Als het nodig is om de veiligheid te garanderen, dan moet hij bijvoorbeeld uitwijken naar een andere luchthaven.

Geluidsnormen zijn geen luxe. Ze zijn noodzakelijk om het mogelijk te maken dat zoveel mensen met zoveel en zo diverse activiteiten gebruik maken van zo'n klein oppervlak zonder elkaar daarbij onaanvaardbaar te hinderen. Ze leggen randvoorwaarden op waarbinnen die mensen die activiteiten mogen ontplooien. De verantwoordelijkheid voor die activiteiten berust bij degenen die die activiteiten uitvoeren en kan niet worden afgeschoven naar de randvoorwaarden.