Wederzijdse liefde

Haar liefde voor paarden is grenzenloos. Of het nu om raspaarden of om schillenboerenpaarden gaat, Anky koestert de edele dieren alsof het haar kinderen zijn. Zonder die liefde zou geen paard deze amazone op zijn rug willen hebben. De liefde moet natuurlijk wel wederzijds zijn. Want wanneer de liefde slechts van één kant komt, is de combinatie ruiter-paard geen lang leven beschoren.

Anky heeft altijd van paarden gehouden. Opgegroeid in een gezin waar haar vader, moeder en twee broers met paarden bezig waren, wist ze niet beter dat paarden er zijn om lief te hebben. Haar eerste pony, haar eerste paard Norbert, haar volgende paard Prisco en haar succesvolste paard Bonfire, allemaal hebben ze het geluk gehad in hun leven Anky te treffen. De een was wispelturig, de ander was onhandelbaar, de volgende was temperamentvol. Maar hoe moeilijk ze zich ook lieten beteugelen, in de handen van Anky ontwikkelden ze zich tot levenslustige dieren, glimmend en glanzend van trots.

Anky leerde haar paarden kunstjes waartoe menig paardenfluisteraar niet in staat is. Urenlang trok ze met de dieren op. Dagenlang was ze bezig om hen voor te bereiden op de dansjes in de piste. Om dan vaak onaangenaam getroffen te worden door bevooroordeelde juryleden, die om een of andere reden liever een andere combinatie wilden laten winnen. Misschien was de muziek wel te vrijmoedig, de moderne muziek van Anky en haar partner een belediging voor de traditionele dressuur. Zo zag de combinatie menig triomf of zelfs titel aan haar neus voorbijgaan.

Zou haar paarden begrepen hebben waarom ze niet wonnen? Het was toch zo goed gegaan, de pasjes waren zonder faux pas verlopen, de dansjes waren keurig op de maat van de muziek uitgevoerd, de oortjes hadden ze keurig netjes opgestoken en na het slotakkoord hadden ze zelfs een knuffel van Anky gehad. En nog was die Duitse vos met die heks op zijn rug er met de mooiste bloemen vandoorgegaan. Paarden moeten wel een raar beeld hebben van mensen. Zouden mensen echt zo'n slechte smaak hebben en zo onbetrouwbaar zijn wanneer er een prijs te winnen valt en vooral wanneer het om geld en prestige gaat? Zeker weten.

Nee, dan Anky, zie je paarden denken wanneer je hen diep in de ogen kijkt. Altijd staat ze voor je klaar, dag en nacht, weten ze. Ze kan weleens streng zijn en stiekum onze lieve heer vervloeken. Maar zo onbetrouwbaar als de meeste mensen is ze echt niet. Ze heeft de dressuurwereld versteld doen staan door altijd door te gaan, nooit op te geven. Zelfs toen haar vader haar geliefde Prisco voor schillenboerenpaard uitmaakte, bleef ze het dier trouw. Ze ging door met Prisco, gesteund door haar moeder, en won met hem de eerste prijzen. Zo is Anky. Ze voelt paarden aan. Anky is zelf een beetje paard geworden.

Liefdevol en respectvol als een liefhebster bestijgt ze haar uitverkoren paard, statig en trots als een vorstin leidt ze hem door de piste. Winst op de Ruiterspelen, een zilveren medaille op de Olympische Spelen, sportminnend Nederland begreep dat Anky van Grunsven met liefde topsport bedrijft. Het is wel even wennen wanneer ze zich tegenwoordig aan haar bewonderaars voorstelt met ene Gestion Bonfire of Gestion Olympic TCN Partout tussen haar benen. Een paard dat zo heet, is dat wel een paard van vlees en bloed? Toch wel, want Anky van Grunsven betuigt haar dierenliefde alleen aan echte paarden. Paarden zonder vlees en bloed voelen haar zachte handen niet, die zouden weigeren met haar te dansen.