Column

Supporter

Vijf-één klop voor Real. Thuis! In Bernabeu! Het was ooit erger. In 1974. Toen waren het Cruijffie en consorten die de Koninklijken met vijf-nul hadden vernederd. Die overwinning was onlangs in Barcelona nog gevierd. Omdat het vijfentwintig jaar geleden was. ,,Geef ons die shirts'', zong het volk gister, ,,wij doen het beter.'' ,,Waar is de voorzitter?'', werd ook gebruld. Die was ziek naar huis. ,,Maagzweer'', zei de een. ,,Nerveus'', zei de ander. Zullen we het maar op zenuwendiarree houden?

Amsterdammers zijn geen Madrilenen. Wij vloeken binnensmonds. Er klonk een vaag ,,Wouters rot op'', maar de akoestiek in de Arena is net zo goed als het gras. Dus je hoort wouwouwowo of zoiets. En de akoestiek is weer als het spel van Ajax. Co wordt genoemd. Eerst zacht, nu hardop. Co moet komen. Jan moet niet weg. Jan is veel te aardig en te sympathiek, maar Jan moet het tweede doen en Co assisteren. Dat kan natuurlijk niet meer. Als je in die wereld eenmaal hoofdtrainer bent geweest, dan kan het stapje terug niet meer. Alleen de aardige Hans Westerhof kon dat. Jan is een paar jaar te vroeg aan het grote werk gezet. Te veel stappen overgeslagen. Jammer. Volgende week gaat het gebeuren. Eerst wordt de club door Mallorca uit de cup gekegeld en als Ajax tegen PSV speelt als gisteren, wint PSV met een nulletje of zes. Dan wordt Jan dramatisch ontslagen.

Als Ajax maar niet de bondscoach van de hockeymannen neemt. Die gaat binnenkort met zijn spelers in Egypte hutten bouwen. Hutten in de hitte voor een beter groepsgevoel. De lachtranen biggelen over mijn wangen.

Zegt die woestijnbewoner tegen de coach: ,,Wat zijn jullie aan het doen?''

,,Survival, kent u dat?'', antwoordt de coach.

,,Dat kennen we zeker!'', zegt de zandhapper, ,,dat doen wij in dit werelddeel namelijk elke dag.''