Huwelijk

Omdat Mathilde mijn vaderlijke raadgevingen van enkele weken geleden in de wind had geslagen en toch met die onhandige jongen van bijna veertig besloot te trouwen, had ik zaterdag geen rustige seconde voor de beeldbuis. Wie ziet graag zijn oogappeltje geplukt door de zweterige handen van een onbekwame minnaar?

Kussen kan of durft hij niet, oordeelden de Belgen terecht. Je hoorde de bezorgdheid doorklinken in de commentaren van de deskundigen. ,,Het had wel een wat verliefdere kus kunnen zijn'', klaagde een Belgische tv-verslaggever tegen een of andere hoge Brusselse autoriteit. ,,Ja'', zei de autoriteit ernstig, ,,het was weliswaar een mooie kus, maar een verliefde kus kun je in de openbaarheid moeilijk verwachten. Het was overigens wel een zachte kus.''

Nee, het was vooral een zwevende kus. De verslaggever van de Volkskrant situeert hem ergens `onder de oorschelp', die van De Telegraaf ziet hem `naast haar fraaie jukbeenderen in de lucht' belanden.

Broddelwerk dus.

Meer tevredenheid, zeker bij mij, heerste er over de kussen van Mathilde. Ze beroerden wel degelijk de hals, zij het nog te dicht bij de kaaklijn, en er sprak – ik durf het na zo'n ouderwets-roomse kerkdienst nauwelijks te zeggen – een zekere met moeite bedwongen zinnelijkheid uit. Die Belgen verzekerden elkaar zaterdag weliswaar om het hardst dat Mathilde `een vroom meske' is, de kenners onder ons weten dat vroomheid en wellust, goddank, dicht bij elkaar kunnen liggen.

Trouwens, voor het geval Filip niet wist wat er van hem verwacht wordt, kreeg hij een niet mis te verstane aansporing in het gebed van kardinaal Danneels: ,,Geef ze de kracht om een gezin te vormen.''

Het was alles bij elkaar een prachtige dag voor de monarchie in het algemeen en voor België in het bijzonder. De Belgen waren zó fier op het onbedorven mensenkind dat daar met open ogen haar ondergang tegemoet liep, dat zij ons de hele dag live van de festiviteiten lieten meegenieten. Het moet koningin Beatrix een gruwel zijn geweest. We zagen haar dan ook vliegensvlug een zijbeuk inslaan toen de camera haar kant opkwam.

Het werd pas echt interessant na die wurgend lange kerkdienst, toen de camera's mee mochten naar het koninklijk paleis in Brussel, waar de hele hofadel van Europa zich flanerend en kwetterend had verzameld. Het leek me ideaal jachtgebied voor jonge, vrijgezelle prinsen, maar ze maakten er weinig werk van. Willem-Alexander rookte stijfjes in een hoek een sigaartje en onderhield zich vooral met een Noorse collega. Zó schiet het nooit op. Ook zagen we een eenzame, kalende man die prins Albert uit Monaco bleek te zijn en door de Belgische verslaggever `de meest begeerde prinsenzoon van Europa' werd genoemd. Het wordt tijd dat Oranje terugslaat.