Hurtado raast door de Zuid-Amerikaanse dans

Traditionele Zuid-Amerikaanse muziek, dat is toch met van die sambaballen? Inderdaad, zo bleek zaterdag in het Tropeninstituut, al bleven de ballen (maracas) daar bijna de hele avond discreet op de achtergrond. En terecht, omdat de Venezolaan Cheo Hurtado ze eigenlijk niet nodig had. Want al speelt deze cuatro- en bandolaspeler volgens de folder traditioneel, zijn muziek is niet geschikt om op te dansen, al zouden omschrijvingen als `vals', `danza' en `calipso' anders doen vermoeden.

De zaak is dat Hurtado bijzonder vingervlug is en dat zó graag wil laten merken, dat hij als een sprinter door de stukjes raast. Uit de luit-achtige bandola haalt hij wel eens iets wat je zou kunnen meezingen. Uit de cuatro tovert hij in een soort super-slaggitaarstijl echter uitsluitend virtuoze muziek met knap geregen accoordenslingers en link geplaatste ritmische accenten. De Caraïbische calypso is loom en ontspannen en daardoor ook geschikt voor zware heupen. Maar op Hurtado's calipso-variant met een i in plaats van de y zou alleen een tapdancer in topconditie uit de voeten kunnen.

Compagnon-cuatrospeler Cristóbal Soto laat zich meeslepen door het tempo van zijn baas en dat geldt ook voor Juan Laya, de enige die de hele avond staat. Als dank voor het onophoudelijk smeren van de trein mag hij aan het eind even op de voorgrond treden. Shk, shk, shkkeshk, shk, shk, shkkeshks, shk, shk, shkkeshks. Een paar dames slaken opgewonden gilletjes en begrijpelijk want die Laya met zijn subtiele shuffle mag er ook als man best zijn.

Of het spel van Hurtado nu wel of niet traditioneel is, is de vraag, maar één ding heeft de traditie hem zeker geleerd: met sambaballen ben je overal welkom.

Concert: Muziek uit Venezuela door het trio Cheo Hurtado. Gehoord: 4/12 Tropeninstituut, Amsterdam. Verder: 9/12 MC Den Bosch, 10/12 Q-bus, Leiden, 11/12 CC De Werft, Geel (B), 12/12 K&W, Utrecht.