Daan pakt uit

Episode 10: waarin Daan Schrijvers abusievelijk verdwaalt op een majesteitelijk

St. Niklaasfeest, maar toch nog van onder uit de zak blijkt te krijgen.

Het was heel vroeg in de morgen, de straten schoon en leeg, het metrostation nog dicht. Toen ik mijn nieuwe millennium-horloge raadpleegde, zag ik dat het al veel later was dan ik had gedacht. Door de schrik over deze ontdekking was ik niet zeker meer van de weg, zelfs na zesentwintig jaar journalistieke pensioenopbouw bleek ik in dit leven nog niet zo goed thuis. Gelukkig was er een agent in de buurt: ik liep naar hem toe en vroeg hem ademloos naar de juiste route. Hij zei op probleembeheersende toon: ,,Van mij wilt u de weg weten?''

,,Welzeker'', riposteerde ik snedig, ,,omdat ik hem zelf niet vinden kan.''

,,Geef het op, geef het op'', zei hij, ,,de leugen regeert hier immers.'' En hij keerde zich om, op een wijze die alleen gegeven is aan hen die met hun lachen alleen willen zijn.

Daar stond ik. Ik kon niet anders, terwijl ik bijna bezweek onder het gewicht van de manshoge surprise die ik had ontrafeld op de zoëven besloten feestelijke pakjesavond van het Hoogheemraadschap der Vaderlandse Hoofdredacteuren. Het was niet mijn idee geweest, maar toen het lot mij had gevoerd langs brasserie De Knipoog, was ik verstrikt geraakt in flarden van opgewekt gezang. ,,Hoor wie klopt daar, jongens?'' meende ik te verstaan, ,,het is Daan Schrijvers zeker, die verdwaald is zeker, ik zal hem gauw eens vragen naar zijn naam.''

Het was waar: dit was de heuglijkste van alle heuglijke dagen des jaars, de dag namelijk dat het Hoogheemraadschap aan elkaar de St.Niklaas-presentpakketten uitdeelden. Ik drukte mijn neus tegen het raam, terwijl ik huiverend de kraag opstak van mijn beduimelde regenjas, dat attribuut bij uitstek van de journalist pur sang, om mij te beschermen tegen de gestage motregen van de ongezouten werkelijkheid. Binnen was het feest in volle gang. Hoofdredacteuren van diverse pluimage wierpen joelend met banketstaven, vertrapten dansend de pepernoten en spatten speels met zalmsalade.

Prettig Sint Niklaasfeest, mompelde ik, mijzelf gelukkig prijzend dat ik als buitenstaander tenminste niet de Zwarte Piet toegeschoven kon krijgen. Maar het mocht niet zo zijn. ,,Je bent laat, Daan'', schalde het voltallige Hoogheemraadschap unisono maar niet ongemeend, toen men mijn silhouet ontwaarde. ,,Kom maar binnen. Als hoofdredacteur van M&M mag je hier waratje niet ontbreken.''

Zo gezegd, zo gedaan. Ik kreeg onmiddellijk een mijter op mijn hoofd gedrukt. ,,Gezellig, Daan'', orgelde Walter Decheiver met feestdoorlopen ogen en afgezakte wattenbaard, ,,je hebt toch wel presentjes meegebracht?'' Even zou het stil geweest zijn, ware het niet dat juist op dit moment het combo van Debbie Decheiver & De Marketingmannen opgewekt had ingezet met de volgende St-Niklaas-potpourri. ,,Oooooh, kom er 's kijken'', donderde het door de zaal, ,,wat er in ons glansblad staat. Alles geschreven door die goede Daan!''

,,Weet je wat het is'', fleemde Walter onverstoorbaar voort, terwijl hij vaderlijk zijn Sinterklaasstaf om mijn nek klemde. ,,Dit is niet zomaar een feest. Het Hoogheemraadschap bestaat bijna precies een halve eeuw, en we dachten dat het redactiebudget wel voldoende rek had om eens fijn voor Sinterklaas te spelen. Dit kost jou zeker vijfduizend pietermannen, Daan.''

Nog voordat ik `euhhh' had kunnen zeggen, toverde Walter de volgende verrassing uit de mouw van zijn reeds lelijk met bisschopswijn bezoedelde habijt. ,,Je raadt nooit wie er net geweest is, Daan.'' Het was Hare Majesteit zelf, begreep ik na enige tijd. Ze was komen luisteren naar Walters redevoering over de gewichtige taak der Millennium Meesters. ,,Dus ik zeg nog tegen Bea'', orakelde Decheiver door, ,,verlies aan geloofwaardigheid is het grootste gevaar dat de kapitale kwaliteitsjournalistiek bedreigt. En à propos, wat is het telefoonnummer van die Maxima?''

Dat kon ze zo snel niet vinden, blijkbaar, maar wel had ze Walter op niet mis te verstane wijze toegevoegd: ,,De leugen regeert, en haar slippen worden gedragen door slordigheden, spelfouten, onzorgvuldigheden en eenzijdigheid.''

,,Nee, nee, dat is verkeerd in de pers gekomen'', hadden de Vaderlandse Hoofdredacteuren nog geroepen, maar dat was tegen dovemansoren gericht geweest.Hare Majesteit was inmiddels danig geëmotioneerd geraakt. ,,Het niveau is de afgelopen twintig jaar enorm gedaald!''

,,Is dat een bezwaar'', probeerde Walter nog, maar Beatrix had zo boos gebriest, dat zijn mijter van de weeromstuit scheef was gezakt. Ondertussen had mijn gelouterde collega zijn zinnen alweer herpakt en verhaalde opgewekt dat hij en de koningin ook de toestand straks in het nieuwe tijdvak hadden doorgenomen (met name als de Millennium Meesters er onverhoopt niet meer zouden zijn). ,,Ik schetste Hare Majesteit'', toeterde Walter dwars door Debbies interpretatie van `Hoor De Winst Waait Door De Bomen (Zelfs In Huis Waait Hier De Winst)' heen, ,,dat het oprukkende rendementsdenken, ook in de wereld van de media, een kritische grens kent.''

Hij gaf mij een calculerende knipoog: ,,Gelukkig zetten wij bij M&M zelf de piketpaaltjes, Daan. Dat helpt buitengewoon. Daarom zit er zelfs voor jou een presentje in de zak.'' Met een triomfantelijk gebaar schoof hij een zacht-glanzende surprise in mijn richting.

Het bleken manshoge visionaire vergezichten van papier-maché, geboetseerd uit tot pulp vermalen nulnummers van het Millennium Magazine. ,,Pak maar uit'', moedigde Walter aan op een toon die geen tegenspraak duldde. Aarzelend groef ik mijn weg door de verpulpte nulnummers en bevrijdde het presentje uit zijn gouden kooi.

Even leek het alsof mijn leven op de zandbanken van de moderne tijd was gelopen, en dat was ook zo. In mijn hand hield ik een millennium-horloge, met digitaal berichtvenster. En het werkte, getuige de barse boodschap: ,,Slechts 28 dagen nog. Onverwijld melden bij M.''

Er trok een huivering door mijn middenrif: ,,Majesteit?''

(wordt vervolgd)