Poldervrede

Terwijl de regering met de sociale partners op een geheime plaats gaan onderhandelen over de begrafenis van het poldermodel lijken stakingen en `shareholders value' elkaar in Nederland helemaal niet in de weg te zitten. Vakbondslieden lopen weer af en aan, dreigen met ultimata en ondersteunen wilde stakingen, maar de meeste beurskoersen stijgen rustig verder.

Na de vele internationale fusies en de buitenlandse investeringen zijn gebeurtenissen op de Nederlandse werkvloer van marginale invloed op de koersen. Neem het oproer in Terneuzen. Een staking moet voorkomen dat de spaarlampen voortaan in Polen worden geproduceerd.

Paniek bij de aandeelhouders? Welnee, een optimistisch praatje van bestuurder Adri Baan in Le Mans is voor het aandeel veel belangrijker. De staking bij Hoogovens zorgde deze week slechts voor een rimpeling in de koers van Corus.

Peanuts vergeleken met het gemiddelde effect van een winstwaarschuwing. Het ultimatum van de FNV (inclusief het dreigement om heel IJmuiden in januari plat te gooien) trok de koersrimpeling ironisch genoeg weer glad. De andere twee wilde stakingen van deze week lieten de Nederlandse aandeelhouder helemaal koud: NS Cargo komt in Duitse handen, terwijl het oproer bij de McCain-fabriek in Waspik hoogstens een Canadese aandeelhouder kan verontrusten.

Iedereen dus tevreden. De kapitaalverschaffer schrikt alleen van staken als het de beurshandel betreft. De vakbonden kunnen zich profileren. De oorlogskassen zitten na de jarenlange poldervrede overvol. Als de bonden tenminste goed hebben belegd.

Erik van der Walle