Moslims en aardappelzakken

Vanuit Groot-Brittannië is een bont gezelschap Midden-Oosterse dissidenten bezig de wereld naar hun inzicht te verbeteren. Als laatste in een korte serie: dr. Saeed Mohammed al Shehabi.

In vergelijking met sjeik Omar Bakri en Abu Hamza-de-Egyptenaar komen de Bahreiners in Londen uit een andere wereld. Deze avond is er een lezing over de vooruitzichten voor democratie in de Golf, en op die ene Iraniër na hebben de mannelijke aanwezigen een stropdas omgeknoopt.

De Arabische vrouwen in het gezelschap dragen geen hoofddoek. De zeer Britse inleider valt niet uit de toon.

Abu Hamza is hier niet populair. De tot inkeer gekomen uitsmijter heeft de twee miljoen moslims in Groot-Brittannië eerder die dag in een gesprek onderverdeeld: in moslims – die naar zijn pan-islamitische ideeën luisteren – en in aardappelzakken – die dat niet doen. En volgens zijn definitie gaat het hier absoluut om aardappelzakken. ,,Abu Hamza en dat soort lieden vormen een gevaar voor de islam'', zegt van haar kant een Saoedische vrouw aan de maaltijd die de bijeenkomst besluit. ,,Ze brengen alle moslims in diskrediet. Net als die extremisten in Algerije. Het heeft allemaal niets te maken met de islam. De islam is geweldloos. De Koran preekt tolerantie en liefde. Jullie moeten die gekken doodzwijgen!''

Behalve pan-islamieten, en Saoediërs en Algerijnen, en Tunesiërs en wie al niet, is vanuit Londen dus ook de Bahreinse Vrijheidsbeweging (BFM) actief. Zeer actief, dat wil zeggen als mediacentrum. ,,De oppositie is tegenwoordig voornamelijk in Bahrein zelf'', zegt dr. Saeed Mohammed al Shehabi, woordvoerder van de BFM. ,,Velen zitten in de gevangenis, maar er zijn er ook veel buiten de gevangenis.''

Maar er valt genoeg te doen in Londen, want de Britse regering onderhoudt een warme relatie met die van Bahrein. De nieuwe emir van Bahrein, sjeik Hamad bin Issa al-Khalifa, heeft net een bezoek gebracht aan het Verenigd Koninkrijk en heeft daar een heel plezierige tijd doorgebracht. De Britten hebben nog veel invloed in Bahrein, en net als de Amerikanen zien ze het eiland in de Golf als strategisch belangrijk.

De emir is dus op het hoogste niveau ontvangen – de koningin, premier Blair – tot verdriet van de oppositie die toch via een lobby in het Lagerhuis en een e-mailcampagne veel aandacht had gegeven aan de schendingen van de rechten van de mens in Bahrein. Met steun van diverse organisaties voor de rechten van de mens. Alleen in een land als Irak is de situatie erger, meent de BFM, die spreekt van een ,,erfelijke dictatuur''. Er wordt bijvoorbeeld aan de lopende band gemarteld in Bahrein, volgens de oppositie onder persoonlijk toezicht van de Schotse oud-kolonel, Ian Henderson, die de Bahreinse veiligheidsdiensten leidt, en diens eveneens buitenlandse folterdeskundigen.

Het doel van de Bahreinse Vrijheidsbeweging is gematigd, vindt ze zelf: herstel van de grondwet en het parlement, die onder de oude emir in 1975 werden opgeschort. Sindsdien, aldus de oppositie, heerst er een totalitair systeem dat de inheemse bevolking geen rol toekent – een groot deel van de bevolking bestaat uit buitenlandse gastarbeiders. Bij de politie werken bijvoorbeeld voornamelijk Baluchi's uit Pakistan.

,,De Bahreiners worden gehaat door de al-Khalifa's'', zegt de Freedom Movement. Het is van harte wederzijds: de Bahreiners beschouwen de Al-Khalifa's als indringers van het Arabische schiereiland die hun stammenmentaliteit aan de autochtone bevolking willen opleggen.

Maar is er dan geen verandering onder de jonge emir, zoals de nieuwe koning van Marokko voor een nieuwe atmosfeer heeft gezorgd? ,,In Marokko zie je inderdaad dingen veranderen'', zegt Saeed. ,,Maar in Bahrein is er nog weinig van te zien.'' Toch blijft hij optimistisch. ,,Als we de hoop verliezen, kunnen we de strijd niet voortzetten.''

De voorgaande afleveringen verschenen op 30 november, 1 en 2 december.