Levensvragen zonder antwoorden

Op de Nieuwe Groenmarkt 8 in Haarlem hangt een klein bordje naast de deur. Centrum voor levensvragen. Geopend: ma t/m do 14.00 - 16.00 uur. Pastor Henk Kroon doet open en leidt de vragensteller door een lange gang. Het centrum zelf is een piepklein, friswit geschilderd kantoortje van twee bij twee meter.

Het centrum is nog niet helemaal af, vertelt pastor Kroon. ,,Hier in de hoek komt een kleine ronde tafel. Actieve zit. De stoelen schuin tegen over elkaar. Ik ga nooit frontaal tegenover iemand zitten. Mensen moeten de gelegenheid hebben langs je heen te kijken.''

Pastor Kroon (61) is een katholieke priester in de VUT, maar is nog veel te vitaal om thuis te zitten. ,,Ik wil nog wat ondernemen.'' De uitnodiging van het Oecumenisch Diaconaal Centrum `Stem in de stad' greep hij daarom met beide handen aan. ,,We willen pastoraat aanbieden buiten het parochiaal verband. Want de kerkgang loopt terug. Veel mensen weten de weg naar een priester of dominee niet meer te vinden.''

Volgens Kroon voorziet het Centrum voor levensvragen in een behoefte. ,,Er is veel eenzaamheid.'' Direct naast het centrum is een `inloophuis' van Stem in de stad gevestigd. ,,Daar zitten elke dag zo'n veertig, vijftig, mensen. Ze kunnen er een kop koffie krijgen als ze willen. Er wordt veel gepraat. Maar ook veel gezwegen.'' Maar het Centrum voor levensvragen is niet uitsluitend bedoeld voor de drop outs van de Haarlemse binnenstad. Volgens Kroon is er ook bij meer welvarende mensen een geestelijke honger die niet wordt gestild. ,,Levensbeschouwelijke kwesties zijn in. Maar mensen hebben geen kader meer om met deze vragen om te gaan. Boeken als de De Celestijnse belofte en Een cursus in wonderen zijn bestsellers. Daar schrik ik van.''

Negentien jaar werkte pastor Kroon als geestelijk verzorger in de gezondheidszorg. Dat leerde hem dat iedereen soms behoefte heeft aan het soort gesprek dat je niet met een psycholoog, maar met een pastor moet voeren. Zoals de vlieginstructeur die door een fout van een cursist gehandicapt was geraakt. ,,Die man was helemaal niet religieus. Aanvankelijk had hij ook helemaal geen behoefte om met mij te praten. Maar op een dag zei hij: `Henk, ik wil je even spreken. Waarom overkomt ons dit allemaal, vragen mijn vrouw en ik ons af. Wat is de zin hiervan?'''

Juist in tijden van crisis dringt de vraag naar de zin van het menselijk bestaan zich op, vertelt Kroon. Een antwoord op die vraag heeft hij niet. Maar het vreemde is, zegt Kroon, het erover praten helpt wél. Hoe dat komt, weet Kroon ook niet precies. De vlieginstructeur had aan vier gesprekken genoeg. ,,`Nu weet ik waarom ik hier doorheen ben gekomen', zei hij. Hij besefte dat hij nog een taak had te vervullen in het leven. Alleen al omdat hij twee dochters had.''

De gesprekken die Kroon voert, gaan over de zin van het leven, maar niet per se over God. ,,Ik probeer mensen niet te bekeren tot het katholieke geloof. Maar soms kan ik ze iets duidelijk maken vanuit mijn christelijke traditie. Er zijn verhalen uit de Bijbel. En heel af en toe komt het voor dat ik met mensen verzeild raak in gebed. Dat zijn vreemde, indringende momenten.''

Deze woensdagmiddag heeft Kroon voor het eerst spreekuur gehouden. En zie, de eerste cliënt heeft zich meteen gemeld, een klant van het inloophuis. Kroon wil er niet te veel over kwijt. Hij heeft zijn biechtgeheim. ,,Het is geen dakloze. Maar het is duidelijk dat deze vrouw te maken had met een ingewikkelde problematiek. Of ik kan helpen, weet ik niet.''