Stappen tot je er bij neervalt

Barcelona is Gaudí en gothische architectuur. De stad wordt onder jongeren ook geroemd om haar uitgaansscene. Die geldt als een van de hipste van Europa. Is die roem terecht? Een participerend en verkennend onderzoek.

Iedereen danst in de discotheek Stars, vlakbij de zee. Een wilde toestand van springende en kronkelende lijven. Nog uitbundiger reageert het publiek wanneer de dj een Spaanstalige megahit op de draaitafel legt. Vreemd genoeg lijkt er nauwelijks te worden gedronken in het nachtleven. De prijzen van drankjes in discotheken zijn dan ook torenhoog. Nee, drinken doe je in een van de ontelbare, met tl-buizen verlichte bars. Daar staat de tv onveranderd hard aan en hangen posters met crossmotoren aan de wand. Stemmen klinken er tien keer zo luid door de betegelde muren.

Ook illegale barretjes zijn populaire gelegenheden om voor het discobezoek aan te doen. Ze zitten in huizen waarvan de pui niets verraadt en in steegjes waar je geen leven zou vermoeden. Je komt er binnen na een snelle keuring door een klein luik. Het is er meestal aardedonker, snoeiheet en het ruikt er vaak naar schimmel, zoals in het cafeetje in een kelder bij de Plaza Real. Hier hangen fietsonderdelen en stofzuigerslangen aan het plafond. Softpornofoto's uit de jaren zeventig, overtrokken met kippengaas, sieren de muur. De wc, vergeven van de spinnenwebben, kan je alleen bereiken via een houten, wormstekig trapje.

Afgezien van de tl-verlichte bars, zien veel clubs, restaurants en cafés er in vergelijking met bijvoorbeeld Amsterdam verfrissend hip uit. Vooral achter Plaza Real in de kronkelende, smalle steegjes. Felle kleuren en glitters zijn op de muren van de soms piepkleine barretjes gesmeerd en geplakt, met kusmondjes van aardappelstempels daar weer overheen. Fluorwaterpistolen schreeuwen je toe onder het glas van een bar. Vaak zijn de inrichtingen én de flyers duidelijk door kunstenaars bedacht, soms getuigen ze van onbeholpen huisvlijt. Zoals in discotheek Dolce Vita. Aankondigingen voor feesten zijn hier op oude, verscheurde platenhoezen gekalkt. Eierdozen hangen aan het plafond om het geluid te dempen en een groezelige fotokopie doet dienst als flyer. Tot overmaat van ramp staat een man op leeftijd achter de draaitafels.

Barcelona biedt elders in de stad ook veel verrassende horecagelegenheden. Neem de trendy Bar Ra, achter de markt aan de Ramblas, die 's nachts wordt bevolkt door vlezige en zwaar opgemaakte prostituees. Terwijl je hier 's avonds aan je Clara (bier met citroen) of Tinto de Verano (rode wijn met seven-up) op het terras met Hawaï-parasollen zit, zie je de slager naar de markt lopen met enorme stukken vlees. Het uitzicht bestaat – zonder dat dit storend is – uit een bomvolle parkeerplaats.

Aan het eind van de Ramblas ligt Maremagnum aan zee. Dit mega-tienerdiscopaleis, met vele danszalen en bars, is een lust voor het oog. De disco's zijn van elkaar gescheiden door glazen wanden en tonen een overdaad aan licht: gekleurde lampen, blacklight en de ouderwetse stroboscoop. Gezinnen met kleine kinderen en oude-van-dagen bekijken van een afstand de dansende en stoer rokende jongens en meisjes in korte rokjes. Het is altijd druk in nachtelijk Barcelona. Ook door de week en ook buiten het centrum. Je kunt hier stappen tot je er bij neervalt.

Toch is de muziek vaak ouderwets. De haast antieke grunge, met z'n harde gitaren, leeft er nog en je hoort veel gedateerde, Spaanse nummers. Zo doet Raffaella Carra's stokoude Fiesta het nog altijd goed. Als je echt pech hebt komen zelfs in coole discotheken slappe plaatjes langs als `I will survive' van de Nederlandse Hermes House Band. In disco's als de populaire Arena wordt vooral top 40-muziek gedraaid, maar dan met een vette, monotone housebeat. Geri Halliwell en Britney Spears in de housemix moeten daar het publiek opzwepen.

De uitgaanskleding is weinig vooruitstrevend. In het ultrahippe Santanassa, dat overdadig is gedecoreerd met veel kaarsen en Mariakitsch, zie je wel een enkele spannend uitgedoste Gothics of een jongen zonder hemd, maar met manchetten en hoed. Vooral komen er motorsjonnies met helm, en jongeren op afgetrapte schoenen en in tweedehands kleding met gaten. Arena en El coño tu prima, letterlijk: `de vagina van je nicht', die voor extreem doorgaan, is het niet veel beter. In Dietrich, waar wel hippere muziek wordt gedraaid, lijkt het zelfs alsof je in een bijeenkomst van boekhouders terecht bent gekomen.

Het hippe beeld dat Barcelona heeft, is overtrokken. Het zit hem vooral in de aankleding van de bars en disco's. Maar daar ben je na één of twee weekenden flink stappen ook wel op uitgekeken. En dan de travestieten, die voor het Spaanse publiek doorgaan voor apotheose van de uitgaansavond. Iemand die Donna Summer humorloos imiteert, en haar lippen laat trillen als Whitney Houston, daar wordt het Nederlandse uitgaanspubliek niet meer warm of koud van.