Majoretten aangevoerd door gnoom

Julie en Melissa, An en Eefje, Laetitia en Sabine: zij werden ontvoerd, verkracht, in kelders opgesloten en meestal vermoord. Door een man die jarenlang zijn gang kon gaan, met nog veel meer meisjes. Ook ná de arrestatie van Marc Dutroux, op 13 augustus 1996, maakte het Belgische justitie- en politieapparaat opzienbarende fouten.

Tom Lanoye analyseerde in zijn publicaties het politieke schandaal; Eric De Volder en Dick Van der Harst interesseren zich in hun theatervoorstelling Diep in het bos vooral voor de mentale schande, voor de wonden die de Dutroux-affaire in het Belgische bewustzijn heeft geslagen.

Diep in het bos biedt geen harde statements maar wel een onbehaaglijke sfeer. Want diep in het bos, daar wonen de boze wolven. Daar zijn de gruwelsprookjes, die eeuwig fascineren, te vinden.

Het bos dat De Volder ontwierp is een planken vloer waaruit stoom opstijgt. In de nevel doemen wezens op met witte scheve kinnen, diepblauwe oogkassen en rode koortswangen.

Ze dragen bolle rokken en te grote schoenen en daarin klossen ze over het hout: een maskerade, een danse macabre, een majorettekorps onder leiding van een gnoom met in haar hand een afgekloven bot.

Door merg en been gaan hun liederen, ondanks de olijke tralala's. Akkoorden wrijven, melodieën lopen uit op iets schels en tonen breken af voordat zij goed en wel resoneren. Dit koor van bont en blauw geslagen slachtoffers, van verbijsterde moeders en verlekkerde televisiekijkers hakkelt en kakelt en huilt.

Zoals Van der Harst zich bij het componeren door Bretonse vrouwenzangen liet inspireren, zo greep De Volder bij het schrijven terug op een archaïsch Vlaams: `Welaan ai wereld/ neemt exempel aan ons lied/ Voorwaar voorwaar en ik en liegene niet.'

Zulke referenties aan de taal van volk en volkstoneel vermengde hij met onomatopeeën en onzinwoorden, zodat het Volderiaans soms in Kolderiaans verandert: `Dieën 't levenslicht uitbloast den navelstreng afsnieterrettuttutterretterrettut'.

De muziek klinkt hakkerig doordat er telkens iemand voorzingt waarna de anderen haar in de rede vallen. De tekst klinkt hakkerig doordat de auteur hem in stukken snijdt. In steeds kleinere stukken: als een moordenaar die op dreef komt.

Zijn de eerste scènes nog te uitgebreid, later spitst regisseur De Volder zich toe. Op Dutroeken Marksken, die België openhakte.

Het Muziek Lod uit Gent maakt duidelijk dat de rotte ingewanden die toen naar buiten kwamen nog niet zijn opgeruimd.

Voorstelling: Diep in het bos, door Het muziek Lod. Tekst, vormgeving en regie: Eric De Volder. Compositie en muzikale leiding: Dick Van der Harst. Spel en zang: Paola Bartoletti, Merel de Vilder Robier, Ineke Nijssen ea. Gezien: 30/11 De Beweeging, Antwerpen. Op 3 en 4/12 in de Rotterdamse Schouwburg, op 15/12 in de Stadsschouwburg van Amsterdam en op 23/1 in De Vorst in Tilburg; tournee in Vlaanderen t/m 1/2. Inl (0032 9) 266 11 33.