Australië vestigt hoop op tenniswonder Hewitt in Davis Cup

Morgen begint in Nice de Davis Cup-finale tussen de tennisteams van Frankrijk en Australië. Het Australische wonderkind Lleyton Hewitt heeft geen last van plankenkoorts.

Alleen buiten de tennisbaan gedraagt de 18-jarige Lleyton Hewitt zich soms nog als een puber. Ook in dat opzicht zal de nummer twee van het Australische tennisteam de afwezigheid van zijn landgenoot Patrick Rafter tijdens de Davis Cup-finale tegen Frankrijk betreuren. Telkens als Hewitt zich in een televisie-interview van `turbotaal' bedient en hij zinnen met you know optuigt, stoot Rafter hem onder de tafel met zijn knie aan. ,,Om me er aan te herinneren dat ik die kinderachtige woordjes niet moet gebruiken'', vertelde Hewitt. ,,Het spel met de media gaat me nog moeizaam af.''

Die plichtplegingen zijn de enige struikelblokken bij de opmars van het nieuwe tennisfenomeen. Geen enkel talent maakte vorig jaar zo'n reuzensprong op de ATP-ranglijst als Lleyton Hewitt en vooral door zijn uitstraling onderscheidt het Australische wonderkind zich nu al van zijn leeftijdsgenoten. ,,Ik toon graag mijn emoties'' zei Hewitt over zichzelf.

Zo sleepte hij als jochie van twaalf een umpire in zijn stoel naar het servicevak om zich te beklagen over een beslissing. Die driftaanvallen had zijn vader Gwynn ook in het Australian Rules Football en van hem heeft de relatief kleine (1.80) Lleyton ook zijn leeuwenhart geërfd.

In veel opzichten is de baseliner met de honkbalpet achterstevoren op zijn blonde krullen de moderne versie van Michael Chang. Waar de nog kleinere Amerikaan tien jaar geleden opzien baarde door lachend een marathon te lopen om elke bal over het net te brengen, bezit Hewitt naast zijn snelheid nog een wapen dat Chang niet heeft: kracht. Met zijn vlijmscherpe groundstrokes en een degelijke service kan Hewitt het spel domineren, al viel het dédain waarmee Yevgeni Kafelnikov hem voor de halve finales in de Davis Cup tegemoet trad wel enigszins te begrijpen. Hewitt is en blijft een counterpuncher, hij creërt zijn punten niet zelf, maar dwingt zijn tegenstander tot fouten. Zo diende hij ook Kafelnikov van repliek.

Slechts één keer in zijn prille carrière toonde Hewitt te veel respect voor zijn tegenstander. Na de bijles van Boris Becker tijdens zijn afscheidstoernee op Wimbledon wierp Hewitt de onschuld van de jeugd definitief van zich af. Als vervanger van de in Londen geblesseerd geraakte Mark Philippoussis versloeg de kleine baseliner bij zijn debuut in de Davis Cup zowel Todd Martin als Jim Courier. Die laatste partij in Boston ging in feite nergens meer om, omdat de Australiërs het beladen duel met Amerika toen al in hun voordeel hadden beslist.

Coach John Newcombe hield zijn jonge pupil echter voor dat het geen kwaad kon alvast zijn visitekaartje af te geven. ,,Je weet nooit wanneer je Courier weer tegenkomt'', zei hij tegen Hewitt. ,,Dan heeft hij tenminste stof tot nadenken voor jullie volgende partij.'' Met bruisend elan zette Hewitt ook de gerenomeerde Courier opzij, zoals Hewitt sinds zijn sensationele entree in de ATP Tour in januari 1998 al zoveel reputaties heeft gebroken.

Als de nummer 550 van de wereldranglijst meldde het toen 16-jarige ventje zich vorig jaar in zijn geboorteplaats. Zijn ongekende triomftocht voerde hem in de halve finales zelfs langs Andre Agassi van wie Hewitt nog een poster in zijn kamer had hangen. De Amerikanen Krickstein en Chang waren nog een fractie jonger dan Hewitt, toen ze hun eerste proftoernooi wonnen. Maar niet eerder ging de eerste prijs naar een zo laag geplaatste tennisser. Hewitt sloot dit seizoen af als de nummer 22 van de ranking, vooral ook omdat hij op alle ondergronden goed uit de voeten kan. ,,Alleen John McEnroe maakte zo'n stormachtig debuut als Hewitt'', meent de Australische coach Tony Roche.

Die bravoure zal hem komend weekeinde van pas komen in de Davis Cup-finale tegen Frankrijk. Morgen speelt Hewitt in zijn eerste partij niet alleen tegen de ervaren Cedric Pioline, maar ook tegen 10.000 knotsgekke Fransen die een bijna griezelige sfeer kunnen oproepen. Hewitt zal komend weekeinde op de overdekte gravelbaan in Nice vooral mentaal worden getest. Maar Hewitt heeft Pioline en diens secondant Grosjean dit jaar al eens verslagen. En angst toont hij alleen nog voor de televisie-camera's.