Rage Against The Machine

Al ruim acht jaar streeft de Amerikaanse band Rage Against The Machine naar een versmelting van muziek en politiek. Waar de meeste gearriveerde rocksterren zich houden bij één goed doel (Tibet voor de Beastie Boys, Drop the Debt voor U2), willen Zack de la Rocha en zijn band op alle fronten tegelijk – vrouwenrechten, politieke gevangenen, vrije pers – `de goede zaak' bevechten. Dat deden de groepsleden in de eerste plaats door hun woede in liedjes om te zetten. De zanger houdt een opgewonden speech in rap-vorm, de rockgitaren striemen en de drums bonzen als kanongebulder.

Zo was het tenminste tot en met de vorige cd, Evil Empire (1996). Maar op de nieuwe, The Battle of Los Angeles lijkt de woede iets minder hevig. Hoewel De la Rocha nog steeds op schreeuwtoon zingt, is de muziek `opener' en afwisselender. Zo biedt het openingsnummer Testify een heupwiegende baslijn en de gospelkreet `Testify'. Dat geeft eerder een associatie met oude soulmuziek dan met de pogo-rock van eerdere platen. De teksten zijn nog altijd gewijd aan onrecht en misdadigheid, en Rage Against The Machine houdt een voorkeur voor massieve, zware instrumentaties. Maar af en toe is er een moment van mededogen. Dan valt de gitarist even stil of tempert De la Rocha zijn volume. De groep lijkt in te zien dat bij woede ook erbarmen hoort.

Rage Against The Machine. The Battle of Los Angeles (Sony 491993)