Levenshonger versus angst in MUF

Het decor is een woord van drie letters. De M, de U en de F staan fier rechtop en de spelers hangen er sloom tegenaan. Ze kruipen er ook wel doorheen en als ze heel erg moe zijn leggen ze zich te ruste op de triplex schaduwen die de letters werpen.

Eigenlijk wónen de beide hoofdpersonen van de voorstelling MUF in dat woord: ze wonen er samen, al jaren. Al minstens sinds het begin van de jaren zeventig, te beoordelen naar de muziek.

Late meesterwerken van de Beatles vullen de zaal met weemoed. En het woordje MUF lijkt in LUF te veranderen: Make LUF, not war, en de vrouw herinnert zich hoe verliefd ze was op een jongen met prachtige krullen en die jongen heeft nu een kale kop en een miezerig baardje dat hij omstandig staat te scheren, in z'n onderbroek.

MUF gaat over het verlies van jeugd, van schoonheid, van prille liefdes en hemelbestormende idealen. En over het verlangen naar die jeugd, die schoonheid, die liefdes, die idealen. En over de weerzin tegen een wereld waarin alles alsmaar lelijker wordt en voller en drukker en onnatuurlijker.

`Ik wil', zegt de vrouw, `weer gewoon naar een boom kunnen lopen en daar een appel afplukken. Zonder dat ik eerst bij de Albert Heyn dat ding in een zak moet doen, over een scanner moet halen en met mijn bonuskaart moet afrekenen. Ik wil de maden, de larven, de insecten. Ik wil slapen onder de blote lucht, in mijn blote kont. Dat de sterren op mijn kop vallen.'

Maar de sterren vallen niet op haar kop, ze laten zich niet eens zien. Het enige dat haar rest is een kosmische reis door de geest. Ze bereidt een uittocht voor, naar een onbedorven en onbewoonde planeet. Samen met de eekhoorntjes en, vooruit, ook met haar kale vriend.

Don Duyns, de regisseur en schrijver, zet kleine mensen met grote gevoelens neer. Levenshonger aan de ene kant, angst en onmacht aan de andere kant en daartussenin een vage bereidheidheid om alles over te doen, maar dan beter: die wankelmoedige heroïek kenmerkte ook de personages van Ouderdomsvlekken, Zomertrilogie en De Tunnelbouwer(s).

Voor MUF vond Duyns twee ideale vertolkers. Harm van Geel en Christine van Stralen schamen zich noch voor hun stakerige lijven noch voor de verkniptheid van hun alter ego's en die etaleren ze direct voor de ogen van het publiek, in rake performances waarin hij met tuinkabouters goochelt en zij met hoekige handen volkorenboterhammetjes smeert.

Voorstelling: MUF, door Groep Van Stralen/Growing Up in Public. Spel: Harm van Geel en Christine van Stralen; tekst en regie: Don Duyns; decor en licht: Pieter Smit. Gezien: 26/11 Theater Frascati, Amsterdam. Tournee t/m 29/1; inl 030-2761220.

    • Anneriek de Jong