Lulu Wang

Ik zal het niet kopen, `Het tedere kind' van Lulu Wang. Niet omdat Elsbeth Etty het zegt (Z 20 nov.), maar om hetgeen Wang erover zegt. In mijn werk als therapeut ontmoet ik dagelijks mensen die (seksueel) misbruikt zijn. Seksueel misbruik heeft in de grond helemaal niets met seksualiteit te maken, maar met een zeer beschadigde machtsbeleving van de dader zelf.Wang zegt het zelf in tv-interviews met de metafoor `wanneer een vogel maar één vleugel heeft, verliest hij niet de drang tot vliegen'. Inderdaad, maar vliegen zoals andere vogels is niet meer vanzelfsprekend. En daar berust haar boek op een verkeerde aanname. Want wat wordt het misbruikte kind ontnomen? Het verlies van het besef van verbondenheid dat men ervaart in de intimiteit met de ander. Dat vertaalt zich in een diepgeworteld wantrouwen naar ieder ander. In doodsangst en in een herhalingsdwang van het trauma. (Een vogel verliest immers niet de drang tot vliegen)

Als tegengewicht voor de onherstelbaar lijkende beschadiging stelt Wang de oase van de seksuele beleving ernaast. Dat is een prachtige intentie, maar een onmogelijke. Iemand die het besef van verbondenheid kwijt is (Niet één, maar beide vleugels!!) door seksueel misbruik, zal juist in seksueel contact steeds opnieuw dat verlies ontmoeten. En op die manier steeds dieper wegzinken in het besef die verbondenheid misschien nooit te kunnen beleven, of zich onthouden van ieder seksueel contact om die ontmoeting met zichzelf uit de weg te gaan. Dus, de oase van seks als tegenwicht voor seksueel misbruik is een walgelijke illusie die wordt voorgehouden door Wang.

Wanneer ik een boek over seks wil lezen om opgewonden te raken zal ik zeker dit boek niet kopen want hier wordt geen enkel weldenkend mens seksueel opgewonden van. Wel opgewonden ja, kwaad zelfs.

    • Maaike Remery Breda