Duimzuigers misplaatst op gevarieerd Holland Dance

Vanavond wordt in den Haag het zevende Holland Dance Festival afgesloten. Zeventien dagen lang waren er vrijwel iedere avond op vier verschillende locaties dansvoorstellingen uit binnen- en buitenland te zien, video's te bekijken, gesprekken met dansers en dansmakers te beluisteren, of discussies bij te wonen. De voorstellingen varieerden van splinternieuw (waaronder creaties bij het NDT I en II) tot historische reconstructies, zoals Le chant du rossignol van Balanchine uit 1925 en solo's van Isadora Duncan en Doris Humphry, van bloedserieus (Grebens Achterkant) tot hilarisch-komisch (The Trocks), van pure dans (alle Van Manen-werken, maar ook die van de groep Mayumana) tot via technische hulpmiddelen tot stand gekomen producties (Poles en Dubbelspoor). Die variatie en de over het algemeen hoge kwaliteit van het gebodene maakten het festival boeiend en inspirerend. Het gaf ook een goed beeld van wat er in de hedendaagse dans gaande is. Het was ook goed te merken dat al die verschillende manieren om met dans om te gaan bijna allemaal een eigen waarde en kwaliteit bezitten en zo een divers publiek trekken. Het festival liet ook weer eens zien dat oud een even volle plaats heeft als nieuw, en dat de ervaren, artistiek rijpe danser (getuige het optreden van Hans van Manen bij Introdans Ensemble voor de Jeugd) de danskunst net zoveel te bieden heeft als de experimenteerdrift en energie van de jeugd. Festivaldirecteur Samuel Wuersten heeft er goed aan gedaan zoveel facetten van de dans onder de noemer `From Time to Time' samen te brengen. Onvermijdelijk is het dat er ook minder geslaagde bijdragen tussen zitten. Daartoe behoort wat mij betreft de uit New York afkomstige The Bang Group, bestaande uit Kathryn Tufano, Jeffrey Kazin, gaste Sara Hook en leider/choreograaf David Parker. Parker zoekt het in de vijf hier uitgevoerde nummers in het geluid laten maken van allerlei lichaamsdelen: kletsende handen, stapende voeten, vallende lijven, en in bizarre, grappig bedoelde situaties, onhandig gemanoeuvreer met elkaars ledematen, vreemde standjes, spelletjes met een hoed of plastic verpakkingsmateriaal, het gebruik van harde spitzen aan tap-dansende mannenbenen, de eigen maar vooral de andermans duimzuigende heren. Soms zijn de ideeën inderdaad best aardig, maar doordat ze nauwelijks met enige subtiliteit en gevoel voor vorm zijn uitgewerkt en uitgevoerd is het allemaal nogal plat en grof, en ik vond het ronduit genant dat voor zulke capriolen fragmenten uit Bachs Matthaeus Passion werden gebruikt. Het publiek bleek het echter prachtig te vinden.

Holland Dance Festival. Gezelschap: De Bang Group. Met: Tenter Traps, Housebroken, Hind Legs, Pop, en Bang & Suck. Choreografieën van David Parker op muziek van o.a. Bach en Tsjaikovski. Gezien 26/11. Korzo Theater, Den Haag. Herhaling 27/11.

    • Ine Rietstap