De terugkeer van Dividend

Een financiële vertelling over een van de oude waarden op de beurs.

In een flits tekende zijn silhouet zich af in de deuropening van café De Raaf. De donderslag die volgde viel samen met de klap waarmee de deur zich achter hem sloot. De handelaren in De Raaf vielen stil, totdat de oude rot Arie Weggink zich van de bar omdraaide en de bezoeker recht in het gezicht keek.

,,Hallo Dividend. Dat is lang geleden.''

De jonge honden aan de bar keken Weggink ongelovig aan. Van Dividend hadden ze gehoord, dat wel. Verhalen uit een ver beursverleden. Die onvoorstelbare tijd dat de koersen niet elk jaar stegen, en oude beleggers genoegen namen met een jaarlijkse uitkering over hun aandelen. Dat hij zich ooit nog in eigen persoon zou vertonen in De Raaf was nooit in ze opgekomen.

Dividend zag er ook naar uit. Een double breasted pak, revers met punten, zo'n maf gestreept overhemd met blanco kraag. Buttoned down. Een wandelende relikwie. Met een bochel. Niet ons soort mensen. En zeker niet het soort dat onlangs de stamtafel in De Raaf had veroverd en de oude man met toenemende irritatie zag naderen.

,,Ruiken jullie ook iets?'', keerde een van de twintigers zich naar zijn tafelgenoten, jongens die enkel nog in tech-aandelen belegden en zich de Cisco Kids noemden. Hij stak zijn neus op. ,,Ik ken die lucht, wacht, help me even.. Spruitjes, motteballen, draadjesvlees op zondag.. Het is de geur van een Oud Paradigma! O-Pa.''

O-pa! O-pa! scandeerden de andere jongens lachend en dreunden in de maat met hun bierglazen op tafel.

Hij keerde zich naar Dividend, die in een hoek van De Raaf een bescheiden plekje gevonden had en kennelijk nog genoeg krediet had bij de barman om hem een jenevertje te schenken. ,,Luister Opa. Je verstoort hier een feestje. Wij hier - en hij zwaaide zijn arm naar de groep - moeten je niet. Ken je Amazon.com, Ebay, Yahoo? De sterren van de beurs, opa. En ze maken niet eens winst, laat staan dat ze er iets van uitkeren.''

Glas opdrinken en opdonderen, was de boodschap.

Dividend hoorde het roerloos aan. Hij was er aan gewend uit de gratie te zijn. Net zoals hij wist dat er weer een tijd moest komen dat hij meest gevierde gast was in De Raaf. In 1988, toen had je ze moeten zien. Nadat in oktober van het jaar daarvoor de koersen waren gekelderd, waren beursondernemingen er massaal toe over gegaan hun dividend flink op te hogen om de koersen weer op peil te krijgen. Of begin jaren negentig, toen de bedrijfwinsten inzakten en ze Dividend o zo hard nodig hadden om de beurs te behoeden voor een vrije val.

Toen hij destijds binnenkwam wisten de jongens niet hoe snel ze het beste plekje aan de bar voor hem vrij moesten maken. ,,Biertje Dividend, borrelhappie?'' ,,Hee Dividend jongen, ouwe makker!''

En nu? Dividend keek naar beneden, in zijn glas, om de jongens aan de stamtafel niet te provoceren. De koersen waren zo huizenhoog gestegen dat Dividend gemiddeld nog maar twee procent uitmaakte van de beurskoersen. Tien jaar geleden was dat nog meer dan het dubbele.

Hij schrok op toen Weggink hem een jenevertje voor de neus schoof. ,,Trek het je niet te veel aan ouwe. Die jongens weten niet beter. Geen respect meer voor de oude waarden op de beurs.'' Daarna keek Weggink op, deed alsof hij iemand aan de andere kant van de Raaf herkende, en verhief zich. Loyaliteit voor oude vrienden was één ding, maar met Dividend kon hij niet te lang gezien worden. Reputaties zijn alles op de beurs.

Voor Weggink zich omdraaide en wegliep, boog hij zich nog eenmaal voorover en bracht zijn gezicht vlakbij dat van Dividend. ,,Moed houden jongen. Jouw tijd komt wel weer. En sneller dan je denkt.''

Dividend vermoedde waar Weggink het over had. Nadat de telefoon jaren niet was gegaan, had Koninklijke Olie dit voorjaar plots opgebeld. Een forse winstdaling. Of ze een beroep op hem konden doen. Natuurlijk, had hij gezegd. De pay out op Olies, het dividend als percentage van de winst per aandeel, was daarop omhoog geschoten naar meer dan 1400 procent. Alles om de aandeelhouders tevreden te houden.

Daarna was het stil gebleven, maar er was wel een precedent gezet. De bedrijfswinsten van beursondernemingen zouden komend voorjaar best meevallen. Maar de koersen waren wel zo hoog dat aandeelhouders een nog veel grotere stijging van de dividenden zouden eisen.

Voor hij het wist stonden ze met zijn vieren om hem heen, en een van hen gaf hem een harde klap op zijn rug. ,,Gaat het een beetje met die bochel O-pa? Komt er van hè, als je altijd zo zwaar belast bent geweest. Fiscaal vrijstellinkje van niks, en de volle zestig procent over de rest.''

Jonge, sterke handen grepen hem onder zijn armen, en voor hij het wist tilden twee Cisco Kids hem door het gangpad langs de bar, waar hij Weggink de andere kant op zag kijken. Dividend opende in het voorbijgaan zijn mond. Om te zeggen dat ze hier komend voorjaar al spijt van zouden krijgen. Dat het nieuwe belastingplan van Zalm en Vermeend over twee jaar er voor zou zorgen dat hij nog maar effectief met 1,2 procent zou worden belast, en hij met rechte rug zou terugkeren in De Raaf. Maar het kwam er niet uit. Te lang bescheiden geweest. Te lang op de achtergrond.

Buiten zette hij er in de stromende regen de pas in. Eerst maar eens een nieuw pak kopen.

    • Maarten Schinkel