Daanmageddon

Episode 9: waarin Daan Schrijvers op zoek gaat naar de cruciale crux van het bestaan, maar daarbij de juiste toets niet blijkt aan te slaan.

Ha die Daan, mag ik even?'' sprak Walter Decheiver, terwijl hij zijn imposante gestalte op de punt van mijn bureau in de slecht-nieuws-gespreksstand neerliet. ,,Er moet, dachten wij, nu eindelijk eens iets gebeuren. De Millennium Meesters zitten met vragen en je redactie met de handen in het haar. Nog maar 35 dagen, Daan, en dan moet ons Millennium Magazine er liggen.''

Vanachter mijn naargeestig stralende beeldscherm in het M&M-redactielokaal keek ik mijn gelouterde collega niet-begrijpend aan. Hoezo, iets gebeuren? Hier was ik, bijkans kopje onder in de wassende wateren des onheils die kolkend over de boorden van ons nog niet eens te water gelaten glansblad schuimden, zwetend van inspanning aan het surfen op het Internet. In mijn speurtocht naar een reddingsboei (journalistiek gesproken dan) had ik zoëven bij de elektronische zoekmachine `Ja Hoe?' op beleefde toon de vraag ingetikt `Kunt u mij de weg naar de cruciale crux van het bestaan vertellen, meneer?' Zulks op aanraden van een anonieme vriend, die in de vorige enerverende episode een enigmatisch e-mail had gedeponeerd in mijn elektronische postvak (daanschrijvers@hotmail.com).

En uitgerekend nu had Walter mijn bureau als praatstoel uitgekozen. ,,Daan, jij en ik, we kennen elkaar al een tijdje, en je weet: eigenlijk willen we allebei hetzelfde, als connaisseurs van kapitale kwaliteitsjournalistiek. En toch, en dat mogen we nooit vergeten, moeten we tussen Droom en Daan realist blijven, budgettair bezien bedoel ik.''

Ik had slechts een half oor over voor Walters visionaire vergezichten, daar mijn beeldscherm opgewonden knipperde met wellicht het verlossende antwoord inzake de cruciale crux van het bestaan. `JE BEVINDT JE NU OP NIVEAU 1, DAAN,' stond er in digitale blokletters te lezen. `Je wilt naar Niveau 3. Daar wacht de oplossing voor jouw prangende probleem. Maar het antwoord is alleen gegeven aan hen die Daanmageddon overleven!'

Plots verscheen middenin beeld een man in een beduimelde regenjas, dat attribuut bij uitstek van de ware journalist pur sang. Toen ik mijn toetsenbord beroerde, zette hij zich schokkerig in beweging, en dat was maar net op tijd, want van opzij schoof een manshoge papierversnipperaar met malende kaken rakelings achterlangs.

,,Weet je wat het is, Daan'', orgelde Walter onderwijl in vervoering voort, ,,sinds ik beroepen werd tot de rangen der Millennium Meesters, ben ik eindelijk gelukkig. Na Economisch Perspectief, Auto-Test en Boek In Beeld – in de goede tijd, let wel – dacht ik op mijn piek te zitten, qua journalistieke pensioenopbouw. En toen kwam M&M. Dan weet je: er is toch een hoger iets, iets dat door de glans alleen al verlichting brengt in een mensenleven. Dan denk je: wat heb ik gedaan, Daan, dat ik dit verdien?''

,,Euhhhh'', luidde mijn wedervraag, terwijl ik timmerend op mijn toetsenbord trachtte de man in de beduimelde regenjas op mijn scherm veilig te loodsen door een woud van giftige pennen, een mijnenveld aan ontploffende opinies en een moeras van verlammende vergaderingen. `GEFELICITEERD, DAAN' verscheen er in beeld. `Je hebt het redactieniveau overleefd. Ga door naar Niveau 2: het directieplatform.'

Walter was niet onder de indruk, gezien zijn dromerige oogopslag. ,,Ik ben in mijn hart een dichter, Daan, dat durf ik gerust toe te geven. Maar als ik moet kiezen tussen de lokroep van regenachtige rijmelarij en een glansblad met een zonnige optieregeling, dan weet ik heus wel welke levensbestemming ik bij het grote reisbureau daarboven moet opgeven.''

Pffff, stamelde ik, want het was inmiddels knap warm geworden op Niveau 2, de bestemming waar de man in de beduimelde regenjas slechts door wilde muisbewegingen mijnerzijds een cascade van dodelijke directie-directieven en machiavellistische marketingstrategieën had weten te ontwijken. Nu was het nog slechts zaak toegang te krijgen tot Het Hoogste Niveau, en wel door de digitale façade vol flessen te breken. `GEFELICITEERD, DAAN' spelde het beeldscherm, `hier vind je de cruciale crux, maar hoed je voor M en diens diabolische dienaren.'

Zonder acht te slaan op deze waarschuwing pinkte Walter een traantje weg. ,,Daarom denk ik'', fleemde hij voort, ,,dat M&M goed beschouwd geenszins ons Waterloo behoeft te worden, met meer dan vijftig jaar journalistieke pensioenopbouw als airbag tussen ons in. We knippen als altijd het beste uit het nul-nummer, we schudden onze prullenbakken nog eens om, we vragen een chronisch chroniqueur om een handvol kronieken, en je mag mij rustig interviewen als je dan nog kopijnood hebt. Bovendien Daan, die enge M uit wier hand wij Millennium Meesters allen eten, after all, is heus de kwaadste niet. Zolang het kasboek glanst, is hij content.''

Kennelijk had de virtuele M op het beeldscherm andere gedachten aangaande deze kwestie. Zojuist had hij zijn helse handlangers losgelaten op de man in de beduimelde regenjas. Het bleken megalomane M-vormige machines, die log maar gedecideerd op hun drie poten de achtervolging inzetten. ,,Zoek dekking!'' riep ik richting de digitale Daan.

,,Dat bedoel ik nou'', haakte Walter in, ,,de kunst van de journalistiek om jezelf in te dekken. Wij reporters moeten elkaar beschermen tegen de ongezouten werkelijkheid. Zo, dat dus afgesproken. Een fijn gesprek was dit, Daan.''

Tevreden ging Walter richting lunchbuffet, maar niet alvorens hij mij amicaal op de schouders beukte. Dat was niet mijn idee geweest, want daardoor schoten mijn handen van het toetsenbord, precies op het moment dat ik de schatkist met de cruciale crux van het bestaan op het scherm had bereikt. Het was écht maar even dat ik de digitale Daan in de steek liet, maar het bleek genoeg: `FATALE FOUT. Voor jou helaas geen crux vandaag, Daan.'

Instinctief begreep ik dat dit iets betekende. Maar wat precies?

(wordt vervolgd)

    • Daan Schrijvers