Het nieuws van 27 november 1999

Condoommoe

Ik probeer de wereld te begrijpen en ik kan u zeggen: veel snap ik. Kwistig declarerende wethouders in Rotterdam begrijp ik moeiteloos, Christelijke voorzitters van de Christelijke Bond van Christelijke politiemannen, die hebben lopen jatten, kan ik ook volgen en mevrouw Clinton, die haar dochter met haar man mee op zakenreis stuurt, snap ik helemaal. Eigenlijk snap ik alles. Ook dat gehandicapten vijf keer vaker gepest worden dan niet-gehandicapte klasgenoten? Natuurlijk snap ik dat. Het is nou eenmaal gemakkelijker. En de politicus die zegt dat windmolens voor de kust bij Egmond aan Zee wel mooi zijn, snap ik ook. Net als de VVD'er, die ontkent dat het boren naar Wadgas schadelijk is. Dat hoort bij de wereld. Zo snap ik Lulu Wang en de uitgever van Lulu Wang en de gek die een box met 153 Bach-cd's koopt, kan ik ook volgen. Net als de kleermaker die de mantel van de koningin verpest heeft. Ik snap Brusselmans, maar ik snap die beledigde modemevrouw ook. Zelfs de heer Albert Akkermans, een beetje ranzige middenstander uit 's Hertogenbosch, begrijp ik. Hij is directeur van het obscure computerbedrijfje Europartners en wil graag meesurfen op het succes van mensen als Theo Maassen en Hans Teeuwen. Op hun naam wil hij op Internet een website openen. Ik heb de goede man nooit gezien, maar denk aan een driedelig pak en kort geschoren haar. Zoiets noemt zich ondernemer en hij doet niks illegaals. Hadden Teeuwen, Maassen en een aantal anderen hun naam maar eerder moeten beschermen. Ik snap hem. Geld stinkt niet.

Affaire-Leemhuis

Tot mijn verbazing nam ik kennis van een klein artikel in de krant van 23 november, inzake de kosten en de betaling van advisering door media-adviseur Mijnten, aan de commissaris der koningin J. Leemhuis-Stout bij haar aftreden wegens de bankiersaffaire bij de provincie Zuid-Holland. Niets opgestoken hebbende van deze affaire, besloot het College van Gedeputeerde Staten de gepeperde rekening van Mijnten voor Leemhuis te betalen. Dit, terwijl de rol – en daarmee de inschakeling – van Mijnten in oktober nog grote verbazing wekte bij diezelfde provincie, bij monde van de Dienst Voorlichting. Daarenboven was het niet de provincie, maar mevrouw Leemhuis die, kennelijk in privé, de media-adviseur inschakelde. Indien zij enig gevoel voor verhoudingen had gehad dan had zij erop gestaan de rekening zelf te voldoen. Het was immers niet de belastingbetaler, die de reden is geweest voor de inschakeling van deze `deskundige'. Voorts is het bevreemdend dat een dergelijk hoge declaratie voor – naar eigen zeggen van Mijnten – twee dagen `werk', ten bedrage van ƒ16.273,- zonder horten of stoten wordt voldaan. Uitgaande van een uurloon ad circa ƒ250,- per uur, houdt dit in dat in 48 uur tijd ruim 65 uren declarabel is geadviseerd. Het meest verontrustend aan deze affaire is evenwel dat een fout van een bestuurder, die de staatskas al miljoenen guldens kost, daar waar het de erkenning van de fout en de consequenties ervan betreft, ook nog eens ruim ƒ16.000,- kost! Kennelijk kan van een commissaris van een koningin tegenwoordig niet meer verwacht worden dat zij zelfstandig het boetekleed aantrekt. Zij heeft hiervoor een duurbetaalde kledingadviseur nodig.