Zusters I

,,Eerst geloofde ik het niet, toen de buren belden'', zei Olga Starovojtova. ,,Toen gooide ik een jas om, ik pakte de auto, en ik dacht maar één ding: mijn bloedgroep verschilt van de hare. Toen ik aankwam waren haar handen nog warm.''

Ik ontmoette Olga toen ik in St. Petersburg was. In haar flat, achter dikke deuren met vier sloten, vertelde ze over de aanslag op haar zuster, het democratische Doema-lid Galina Starovojtova, op 20 november 1998. Het was een moord die alles op zijn kop zette, een puur politieke moord in het nieuwe Rusland.

,,De rest van die nacht dacht ik alleen maar: hoe moet ik het mijn ouders vertellen. Maar die hadden het al gehoord, via het nieuws. Die durfden mij weer niet wakker te bellen. `Laat onze Olga nog maar één nacht goed slapen', had mijn moeder gezegd, `Het worden vreselijke tijden'.'' ,,De tweede dag werd ik woedend. Het liefst wilde ik direct dit land verlaten, met ouders, kinderen, auto, kat, alles. Daarna kreeg ik het te druk met de begrafenis om nog iets te voelen. Er kwamen 10.000 mensen, de meeste toppolitici waren er, Tsjernomyrdin barstte in tranen uit, werkelijk een stroom van tranen. Ik huilde niet. Ik huilde pas drie weken later, toen ik op de tv slachtoffers van een aardbeving zag. Toen huilde ik om Galina, die zich voor zulke mensen zo had uitgesloofd.''

,,We waren bijna gewend geraakt aan moorden op mensen met veel geld. Maar Galina had niets met geld te maken. Ik vroeg een vriend: `Is het woord zo sterk dat je daarom vermoord kunt worden?' Hij zei: `Ja, dat kan. De wereld begon immers met een woord.'''

    • Geert Mak