Scholierenactie

In het redactioneel commentaar van 22 november staat de merkwaardige zinsnede dat `aan het studiehuis de tweede fase is gekoppeld'. Het is precies andersom. De tweede fase is een weloverwogen reactie op de Mammoetwet die geen pretpakketten opleverde maar wel soms te smalle pakketten. Met alle bekende gevolgen in het tertiair onderwijs van dien.

Inderdaad worden leerlingen nu geconfronteerd met een zwaarder pakket, profiel dus, met meer verplichte vakken. Dat is winst, ook al zullen ze dat pas later merken. Het was beslist geen `sprong in het duister'.

Daarnaast is een didactiek gepropageerd die nu het studiehuis heet. In de wet komt dat woord studiehuis niet voor. De scholen zijn in de inrichting daarin volkomen vrij. Hoeveel lessen gegeven worden, bepaalt de school en de mate waarin docenten slechts `begeleider' zijn eveneens. Maar in de huidige discussie dreigt één zaak volkomen ondergesneeuwd te worden: de rampzalige basisvorming.

Het onderbouwonderwijs dat een nasleep is van de in de jaren '70 gepropageerde middenschool: gelijk onderwijs voor alle leerlingen, ongeacht hun capaciteiten. Dat heeft nu zijn fnuikende nawerking. Slimme leerlingen in Havo en VWO die in de lagere klassen onder hun mogelijkheden werden uitgedaagd en het idee kregen dat je er met een klein uurtje huiswerk wel komt. En zo werkte dat ook voor de meesten. Zij zijn vooral slachtoffer dáárvan en dat kun je ze nauwelijks kwalijk nemen.

De politiek zou er goed aan doen de basisvorming grondig aan te pakken. Dat geeft dan de nog steeds getalenteerde leerlingen van Havo en VWO de kans ook de profielen daarna goed aan te kunnen. En hoe het studiehuis dan in de loop van de jaren een goede vorm krijgt, dat is aan de wijsheid van de scholen en de docenten die donders goed weten dat `zelfstandigheid' en `zelfwerkzaamheid' zaken zijn die bepaald niet aan alle basisgevormde pubers met hun baantjes aangewaaid komen.

Eerst een gemakkelijkere basisvorming invoeren en dan een moeilijkere tweede fase, daar zou ik als leerling ook tegen protesteren. Helaas hebben zij dat eerste niet in de gaten. De verantwoordelijke politici wel? Ik mag het hopen, maar ik vrees van niet.

    • E.J.M. Clarenbeek