Hitsige stampers van nonchalant duo

Dusty Springfield vertelde ooit in een interview hoe ze de Pet Shop Boys tijdens de opnamen van hun gezamelijke single What Have I Done To Deserve This (1987) tot wanhoop bracht met haar drang tot perfectie. De dit jaar overleden Springfield stond erop tot in de halve woorden verbeteringen door te voeren. Bij het zien van de Pet Shop Boys, gisteravond in de Prins Willem Alexanderzaal in Den Haag, was het niet moeilijk voor te stellen hoe ver die twee werelden uit elkaar lagen. Springfield was een zangeres, de Pet Shop Boys zijn charlatans. Aardige charlatans, dat wel.

Van begin tot eind stond hun optreden in het teken van nonchalance. Zo was het decor - de plecht van een schip - een raar obstakel. Er stond een percussionist die maar af en toe een muzikale bijdrage leverde. Het geluid was zo slecht dat Neil Tennant vaak niet te horen was en de zwarte achtergrondzangeres klonk alsof ze bij de buren stond.

Na vijftien jaar doen we het maar eens wat rustiger aan, zullen Tennant en zijn muzikale partner Chris Lowe wel denken. De vier achtergrondzangers kozen ze daarom niet om hun zang- of danskwaliteiten, maar om aanwezigheid.

The Pet Shop Boys hebben dan ook niet de pretentie dat ze mooie liedjes zouden maken. Ze brengen `stampers': simpele hitsige disco-deunen als Go West en het nieuwe New York City Boy, met opzwepende synthesizerstoten en een straf ritme. In de jaren tachtig waren The Pet Shop Boys opvallend, doordat ze volledig electronische muziek maakten. Tegenwoordig proberen ze niets nieuws meer en worden de nummers steeds eendimensionaler, zoals op de onlangs verschenen cd Nightlife.

Ooit zochten Lowe en Tennant naar esthetische vormen voor hun podiumpresentatie, zoals de Oskar Schlemmer-achtige kostuums begin jaren negentig. Maar gisteravond heerste de wansmaak. Het duo droeg knalgele pruiken met piekhaar, stijve pakken of witte jasjes met zwarte petjes. De stemming in de uitverkochte zaal was in het eerste deel van het concert lauw, zelfs tijdens hun doorbraakhit `West End Girls'. Maar bij de merkwaardige versie van What Have I Done To Deserve This, waarbij Dusty Springfield vanaf een reusachtig scherm haar huiveringwekkend mooie partijen zong, brak er een glimp van vervoering door. Misschien kwam het door de respectvolle manier waarop Tennant haar aankondigde (`Ladies and gentlemen. Here's Dusty Springfield'), waaruit je kon opmaken dat hij ook wel weet hoe de verhoudingen liggen.

Tijdens New York City Boy kwam de zaal overeind om niet meer te gaan zitten. Dat de nummers van vooral de nieuwe cd volzitten met schaamteloze citaten uit oude disconummers (Donna Summer, Village People) maakte niet meer uit. The Pet Shop Boys werden gewaardeerd om wie ze zijn: de Gilbert & George van de Britse popmuziek, die met een pokerface hun wansmaak presenteren en ondertussen stikken van de lach.

Concert: Pet Shop Boys. Gehoord: 23/11 Congresgebouw, Den Haag.

    • Hester Carvalho