Dikke buik

`Ah, tanti auguri!' De beste wensen, is het eerste wat Italiaanse vrouwen zeggen zodra ze maar even de kans krijgen een praatje met mijn vrouw en mij aan te knopen. We zijn al ettelijke malen in Italië op vakantie geweest, maar hebben nog nooit zoveel en zo hartelijk aanspraak gehad als deze zomer, nu Margriet overduidelijk in verwachting is. De gelukwensen zijn niet van de lucht; ook de vragen niet, die Nederlanders niet zo snel aan vreemden zullen stellen en wellicht als impertinent beschouwen. Hoeveel maanden ben je? Weet je al of het een jongetje of een meisje is? Welke namen heb je verzonnen? Ga je borstvoeding geven? En dat alles op straat. Onontbeerlijk advies natuurlijk: drink je geen alcohol meer? Wat 'n onzin, gewoon wijn blijven drinken, is goed voor je, doen wij al eeuwen.

Zwanger zijn heet in het Italiaans `in stato interessante' en dat zegt al genoeg. Kinderen krijgen, en alles eromheen, is belangrijk, in het bijzonder voor vrouwen. Mannen brommen ook wel een gelukwens, maar nemen mij snel apart om het over echt belangrijke zaken te hebben – geld, auto's, voetbal en de loterij. Onderwijl laat Margriet zich de overstelpende aandacht van het vrouwvolk welgevallen. In Italië is de scheiding tussen de vrouwen- en de mannenwereld het duidelijkst zodra het om kroost gaat. Vrouwen (en grootouders!) voeden de kinderen op, mannen hebben hun eigen besognes. ,,Ik heb maar niet vermeld dat jij minder gaat werken om je met de opvoeding bezig te houden'', zei Margriet fijntjes na weer een gesprek met een `vrouwenclub'.

Op straat nemen de meeste mannen haar als vanouds geroutineerd van top tot teen op – wat ze bij iedere vrouw onder de 45 jaar doen. Maar zodra ze de dikke buik ontwaren, wenden ze de ogen verveeld af, dit alles in een fractie van een ogenblik. Niet de moeite waard ook maar een seconde over voort te fantaseren. Vrouwen daarentegen priemen hun blik recht op de bolle buik en laten hem daar zolang hangen tot een nauwkeurige schatting van `het aantal maanden' lijkt gemaakt of de mooie of lelijke `dracht' geapprecieerd. In een grote supermarkt hangt bij de delicatessenafdeling, waar wij wachten met een nummertje in de hand, een bordje met het verzoek een `futura mamma' voorrang te geven. Wij maken er geen gebruik van.

Tanti auguri, zegt de matrone achter de toonbank van het dorpswinkeltje waar wij op doorreis olijfolie kopen, en geeft mijn vrouw ongevraagd een pak gedroogde deegwaren. Het blijkt pasta te zijn in de vorm van kleine penisjes, compleet met twee bungelende balletjes. Een vruchtbaarheidscadeautje? Te laat. De hoop dat het een jongetje is? De verbaasde gêne ligt geheel bij ons.

Terug in Nederland wacht de eerste les van de vervolgcursus die Margriet volgt tezamen met voornamelijk vrouwen. ,,Zeiden ze nog wat van je dikke buik?'' vraag ik bij thuiskomst, omdat die in de vakantie spectaculair in omvang was toegenomen. ,,Geen woord.''

    • Joost de Man