Het nieuws van 24 november 1999

Beslissingsduels

Het zou mij veel genoegen doen wanneer ik door dit stukje een wijdverbreid misverstand uit de wereld kan helpen. Het gaat om de interne spanningen die door lichaam en geest van deelnemers aan beslissingswedstrijden waren. Menigeen schijnt te denken dat het hier louter om topsporters gaat, maar dat is een waanidee. Mij persoonlijk is het overkomen dat ik door mijn amateurclub werd verzocht te proberen van het Delftse Vitesse te winnen en daardoor derdeklasser te worden. Ik barstte van de zenuwen. Een paar jaar eerder had ik, met een andere club, al eens de ellende van zo'n beslissingswedstrijd in volle omvang meegemaakt. De tegenstander is mij ontschoten (langzaam blijk ik steeds minder te weten) maar mijn persoonlijke wanprestatie spookt mij af en toe nog door het hoofd. Ik raakte vrijwel geen bal en verscheen bij elk duel net dat ene kleine stapje te laat om de bal te kunnen bemachtigen. Doordat mijn medespelers hun zenuwen aanzienlijk beter onder controle hadden wonnen wij met 5-4 en promoveerden. Het was in het holst van Hitlers oorlog en voor een feestdiner ontbraken de bonnen, maar een gezellig samenzijn werd gevierd, waarbij ik met gemengde gevoelens assisteerde. Blij voor de club, maar onthutst door persoonlijk falen. De volgende aanschrijving zag ik met bezorgdheid tegemoet. Als de elftalcommissie niet geslapen had kon ze moeilijk iets anders doen dan mij vervangen. Het gebeurde niet. Het leek wel alsof niemand gezien had hoe wanstaltig ik had gepresteerd.