Huissie kopen, deel 2

Een goede vriend zoekt een huis of een kamer in Amsterdam. Ik vertelde daar al eens over. Hij had toen een bod op het verkeerde appartement gedaan, maar wilde het toch, dan maar ongezien, laten doorgaan. Nou dat is toen toch weer niet gelukt, want na hem was er nog iemand gekomen die, en ik weet niet of die het nou wel of niet bezichtigd had, maar dat maakt ook niet uit, er toch nog weer een tonnetje bij had gedaan, of zoiets.

Maar, hij, die vriend van mij, die zoekt dus nog steeds, daar komt het op neer.

Waarom hij dat doet weet hij zelf ook niet meer, want het probleem is eigenlijk heel simpel geworden, zo vertel ik hem iedere keer opnieuw. Als de prijzen elke maand met tien procent stijgen dan moet je òf iedere maand met tien procent meestijgen, òf je moet je eisen met tien procent verlagen. Dat laatste doet hij niet, en het eerste doet hij ook niet meer, dus tja dan houdt het op.

,,Ja maar ik kan toch moeilijk zes ton voor een betonnen hok van vijfenzeventig vierkante meter zonder balkonnetje gaan betalen?'' gaat-ie dan huilerig verder.

,,Tja, dat zal toch moeten'', zeg ik tegenwoordig gelaten.

Wat ik dan nog wel zielig voor hem vind, dat is het volgende, en vandaar eigenlijk dit stukje, er zijn sinds kort, sinds een jaar of zo, vooral in die goedkope hoek, zo hoor ik van hem, er zijn daar namelijk ook nog weer andere zoekers, er is daar nog een nieuwe categorie bijgekomen. Er is, zeg maar: tegenwoordig, tussen de vier en acht ton, sprake van een tweede motor in de baan.

,,Hè?'' zo hoor ik u denken, ,,zijn er dan toch nog weer armoedzaaiers bijgekomen? Het ging toch goed met de economie?''

,,Eh, eh jawel, maar daar komt-ie, want wie is arm en zoekt er ook een kamer? Wie zou dat dan wel niet kunnen zijn? Zo vragen wij ons af.''

Ja, dat is de eerstejaars student, of studente! De eerstejaars, met Mama, of Papa.

Acht ton dan? vroeg Mama aan de makelaar.

,,Nee mevrouw, minstens acht en een half'', had hij gezegd.

(Want acht, was de vraagprijs).

,,Naai, laat maar Mam, ik wil toch niet in Zuid'', had ze geeuwend tegen haar Moeder gezegd.

,,Waarom kunnen we die aan de Herengracht nou niet nemen?'' had ze gevraagd terwijl ze met Mama de trap af liep.

,,Ja Papa ziet me aankomen, met anderhalf miljoen zeg'', had Mama gezegd.

Begrijpt u me?

Voor Dick-Jan is het pas echt lullig, want het is voor hem nu toch ook al weer een jaar of vijftien geleden, dat hij is afgestudeerd.

    • Hans Vos