Waddenzee

De huidige discussie over het Waddengas slaat de plank mis. De milieubeweging werpt zich op als zaakwaarnemer van de natuur en meent daarmee het morele gelijk aan haar kant te hebben. Maar er zijn in Nederland geen oorspronkelijke natuurlandschappen meer. Ook de Waddenzee is ingrijpend veranderd door de inpolderingen in Noord-Nederland, door de Afsluitdijk, door de dijken op de eilanden. Zelfs al zou je terug willen gaan naar de situatie van voor het ingrijpen van de mens dan kan je kiezen: wélke uitgangssituatie. Wil je de poolwoestijn of de toendra terug van de laatste ijstijd toen er helemaal geen Waddenzee was? In de volgende ijstijd gaat het er immers weer zo uitzien. Wil je de berkenbossen terug van het Vroeg-Holoceen? Wil je de moerassen terug waar nu onze polders liggen? Alle dijken doorsteken en de zee zijn gang laten gaan zoals voor de 11e eeuw? Onze voorvaderen hebben in al deze landschappen geleefd, en zij hebben alle veranderingen meegemaakt in de bijbehorende flora en fauna, die vaak lang niet zo biodivers waren als die van nu.

Maar nu wonen we in een tuin, en het enige waar we over kunnen ruziën is over hoe we ons tuintje moeten inrichten. Daarin bestaat geen gelijk of ongelijk, alleen verschil in smaak en levensvisie. Als je ziet hoe de publieke opinie in Nederland een totale omslag heeft gemaakt van de moestuin in de vijftiger jaren naar de natuurtuin nu, dan is het niet waarschijnlijk dat zo'n omslag voor het laatst heeft plaatsgevonden. Net zomin als de verzorgingsstaat en het poldermodel als economisch model het eeuwige leven hebben, heeft de huidige mode in het natuurbeleid het eeuwige leven. Er bestaat geen nulpunt in de menselijke opinie, net zomin als in de natuur zelf.

    • Salomon B. Kroonenberg