Señor Van

Of Louis van Gaal ooit blijvend zijn stempel op het Spaanse voetbal zal kunnen drukken, of met zijn Barcelona nog eens een écht aansprekende prijs zal winnen, blijft vooralsnog de vraag. Toch is Van Gaals verblijf in Catalonië, wat mij betreft, nu al een daverend succes. Hij emancipeerde namelijk eindelijk al die Nederlanders die om wat voor reden dan ook in Spanje verblijven en behept zijn met dat voor Spanjaarden onbegrijpelijke tussenvoegsel `van' in hun naam.

In de jaren vóór Van Gaal liet ik van lieverlede bij zaken als telefonische reserveringen dat `van' maar weg en volstond ik met de rest van mijn achternaam; die was met die dubbele `n' en die `k' al exotisch genoeg in Spanje. Het probleem werd mede veroorzaakt doordat iedere Spanjaard zelf een dubbele achternaam heeft, één van zijn vader en één van zijn moeder, waarvan ze er, naar eigen inzicht, al dan niet een achterwege laten. Met als gevolg dat als ze begrepen dat dat `van' bij mijn achternaam hoorde, ze dachten dat ik óók een dubbele achternaam had. In hotellobby's werd ik vervolgens aangesproken met `señor Van'.

Maar sinds Don Louis wekelijks in zijn boerenkool-Spaans de Spaanse pers schoffeert en zijn naam niet meer van het Spaanse netvlies te branden is, hoef ik dat `van' nergens meer te spellen, denkt niemand meer dat het misschien mijn voornaam is (`Buenos días, Van.') en gooi ik er in telefoongesprekken weer onbevreesd dat vermaledijde `van' tegenaan.

Al weet nu dan wel iedereen in Spanje onmiddellijk dat je uit Nederland komt. Sinds Cruyff wisten we al dat ieder nadeel zijn voordeel heeft, maar dankzij Van Gaal weet ik nu ook dat ieder voordeel weer zijn eigen nadeel heeft.

    • Kees van Ginneken