Daans diabolische ontdekking

Episode 8: waarin Daan Schrijvers een duit in het zakje mag doen, maar desalniettemin op zoek blijkt te moeten naar de crux van het bestaan.

Deze avond leek het alsof mijn schedel samengeklemd werd door de knellende vraag: hoe nu verder, Daan? Hier zat ik in mijn vrijgezellenflat met een glazige oogopslag, een blanco beeldscherm en één zelfgeklutste Waikiki Winker te veel, opgescheept met het besef dat ik mijzelf het antwoord schuldig moest blijven. Ik putte zelfs geen troost uit de aanblik van kat Kierkegaard en hond Heidegger die ik zo-even met de laatste restjes diepvriespizza (gratis extra ansjovis) uit hun deerniswekkende verwaarlozing had gered.

Het was wederom een daandaïstische dag geweest. Deze ochtend had ik mij, net terug uit het Pers Media Concentratie Vakantiekamp, op het nippertje weten te melden in de volgens Feng Shui-principes ontworpen kantoorkolos. Dit was het hoofdkwartier van M&M, het glansblad waarvan ik nog maar zo kort geleden hoofdredacteur was geworden, blijkbaar. Een en ander liet onverlet dat de missive die mij per e-mail was toegeslingerd geen tegenspraak duldde: `Hedenochtend: onverwijld melden bij het Platform Nationale Millennium Celebratie. Betreft: M&M. Was getekend: De Millennium Meesters.'

Ik had mijn beduimelde regenjas nog aan, dat attribuut bij uitstek van de ware journalist pur sang, toen ik bedremmeld stilhield voor de directiekamer. De gouden krulletters op de mahoniehouten deur keken mij verwijtend aan, terwijl ze onmiskenbaar de woorden vormden: Vaderlandse Visionairs (2x kloppen). Ik begaf mij over de rode loper in de richting van het podium waar het voltallige Platform reeds was verzameld, en merkte gaandeweg dat manshoge posters aan weerskanten van een doorleefde drankkast om aandacht schreeuwden. Ons glansblad was, las ik: GEZELLIG! – POSITIEF! – OPGEWEKT!

,,Je bent laat, Daan!'' werd ik snauwend verwelkomd vanachter de tafel met Vaderlandse Visionairs. In het schemerduister waren hun gezichten onleesbaar, maar boven hun hoofden kwam de Nederlandse vlag in strijklicht volledig tot zijn recht. Daaronder hing een banier met het opschrift: `Eén Volk. Eén Millennium. Eén Platform. Eén Pers Media Concentratie'.

Er werden kelen geschraapt. ,,Naam, Daan?'' klonk het koel calculerend. ,,Euhhh.Schrijvers'', stamelde ik, ,,uw hoofdredacteur, toch?'' Even bleef het stil. ,,Juist. Daarover wilden we het met jou eens hebben'', baste een andere stem die mij vagelijk bekend voorkwam. ,,Blijkens de door u gefiatteerde M&M-declaratieformulieren, inzake onze copieuze maaltijden gedurende het bezinningsweekeinde, is er sprake van een faliekante financiële budgetoverschrijding. En dat na één enkel nulnummer!''

,,Maar'', probeerde ik licht in deze duistere zaal te krijgen, ,,dat zijn jullie eigen gepeperde declaraties!'' Vanachter de tafel klonk ,,Is dat een bezwaar?'' als een haastig gesmoorde riposte. Paperassen ritselden plots omineus, pocketcalculators werden getrokken, millenniumhorloges gelijkgezet. ,,Daan, hoe vermoed jij zelf nu dat de inhoud van M&M moet worden, als je vrijuit zou mogen spreken, stel, in het geval dat-nou-voor-de-draad ermee?''

,,Euhhwellicht: goed geschreven stukken die ook nog ergens over gaan?'' verdedigde ik ongewapend de loopgraven van mijn zelfrespect.

,,FOUT!`` ricocheerde het unisono maar niet ongemeend door de vergaderzaal. ,,Gekkie, je wilt de lezer toch niet lastig vallen met de ongezouten werkelijkheid? Neen Daan, ons Millennium Magazine moet de taal van het nieuwe tijdvak spreken: ontspanningsjournalistiek. Wij willen lezen over multifunctionele make-up, over duo's om te lachen, over doe-het-zelf-zaken met sterallures, we willen een M&M-koffietest, maar dan wel gepresenteerd als consumentensatisfactie en levensstijlbevrediging!''

Van allerhande caramboleerde er door mijn hoofd, maar het leverde weinig punten voor mijn journalistieke bonuskaart op. ,,Toch zijn wij, Daan'', vervolgde de stem die mij vagelijk bekend voorkwam, ,,de kwaadsten niet. Daarom mag jij nu een duit in het zakje doen. We hadden gedacht aan tien procent korting op het redactiebudget.''

Nog voordat ik aanstalten kon maken om deze gratis goedertierenheid af te wenden, was het al te laat, bleek. ,,Fijn dat je met ons meedenkt, Daan. Er zijn immers grotere machten aan wie ook wij verantwoording schuldig zijn.''

,,De trouwe abonnees?'' informeerde ik beleefd, maar dat was gericht aan dovemansoren. Juist op dat moment verscheurden donderende draaiorgeltonen onze ongemakkelijke samenspraak, terwijl de façade vol flessen terzijde van de tafel der vaderlandse visionairs zich krakend om de eigen as draaide. Er trok een huivering door de prominenten achter de prominententafel: ,,O jee, het is M zélf.'' Aan gene zijde van de drankkast verscheen een mysterieuze man die eruit zag alsof hij werkelijk de touwtjes in handen had, en dat was ook zo. Er viel een lange stilte, waarin de vaderlandse visionairs hun visie beperkten tot de punten van hun schoenen. Grote Goden, verstijfde ik, was deze gemaskerde man nu degene uit wiens hand de prominenten zelf aten, after all?

,,Nog 42 dagen naar 2000'', verbrak hij de akelige stilte op een toon alsof hij de puzzel van het wereldraadsel al enkele fiscale boekjaren geleden had opgelost. ,,Dan is de alomvattende aandeelhoudersvergadering. Dan is het A-Day.''

Toen verdween de man uit beeld, maar niet voordat hij op de valreep met de antenne van zijn mobiele telefoon in de bezwaarde atmosfeer zijn signatuur had gekliefd: een M. ,,Dat is mijn naam, Daan, maar jij mag mij drs. M noemen.''

,,Dank u wel, meneer'', stamelde ik niet-begrijpend. Nadat de façade vol flessen weer op zijn plek stond, klonk het benepen van onder de prominententafel. ,,Daan, in godsnaam, doe iets! Maak M&M als de wiedeweerga tot een rendementsreparateur.''

En zo kwam het dat ik nu, geïnspireerd door mijn diabolische ontdekking, maar geplaagd door één zelfgeklutste Waikiki Winker te veel, naar een blanco beeldscherm tuurde. Floep, meldde mijn pc-privé het arriveren van een e-mail. Onverwijld opende ik mijn elektronische postvak (daanschrijvers ,,NOG IS M&M NIET VERLOREN, DAAN. MAAR JE MOET OP ZOEK NAAR DE CRUCIALE CRUX VAN HET BESTAAN. Was getekend: Een vriend.''

(wordt vervolgd)

    • Daan Schrijvers