Moord en noodweer

Sadomasochisme begint een vertrouwd thema te worden in thrillers: `kinky' seks van mannen in vrouwenkleren en vrouwen in beulskappen, met ballenrekkers en stilettohakken. Een dosis SM is altijd handig, want de schrijver kan daarmee inspelen op de gedachte dat wie aan SM doet alleen al om díe reden vermoord zou kunnen worden, zoals in het nieuwste boek van Elizabeth George (In Pursuit of the Perfect Sinner), en in Dark Lady, de recente thriller van de Amerikaan Richard North Patterson.

Dark Lady is het tiende boek van Patterson, en zijn zoveelste bestseller. Patterson, zelf jurist, laat in Dark Lady een ambitieuze openbare aanklager bij de afdeling moordzaken (van het fictieve stadje Steelton), de hoofdrol spelen. Deze Stella Marz stuit al snel op het lijk van een vroegere geliefde. Advocaat Jim Novak hangt met zijn nek door een strop, gekleed in jarretels en pumps. Zijn pik ligt naast hem. Daarna gaat er veel kostbare tijd verloren omdat de politie het onderzoek richt op een `afrekening' in de SM-scene. Alleen Marz ziet een link met een andere zaak. De keurige bouwopzichter Tommy Fielding werd even tevoren aangetroffen naast een zwarte prostituee, allebei overleden aan een overdosis. Dit kan geen moord zijn, want het is bijna onmogelijk om twee mensen opzettelijk dood te spuiten. Marz ontdekt dat Fielding een gezondheidsfreak was met een hekel aan seks, dus de combinatie van heroïne en prostitutie is verdacht.

Richard North Patterson haalt van alles overhoop. Er is Stella Marz met haar eenzame familie-omstandigheden, haar rivaal op kantoor, haar opbloeiende liefde voor een politieman. Dan is er de stad Steelton, waar een kapitaal honkbalstadion wordt gebouwd om het plaatsje enig cachet te geven. Er is maffia-baas Vincent Moro die altijd buiten schot blijft, en er zijn wat ladingen cocaïne. Marz ontdekt uiteindelijk een corrupt netwerk van hoogwaardigheidsbekleders, waarin chantage met SM-handelingen net zo belangrijk is als zwendel met overheidssubsidie.

Patterson heeft een tegelijk zorgvuldige en realistische stijl waardoor hij de lezer zelfs bereid vindt zich te interesseren voor de financiering van een bouwput. Zijn oog voor menselijke relaties en zwaktes is bovendien scherp. Maar toch wordt zijn Dark Lady naar het einde toe steeds taaier. Dat ligt deels aan de onbevredigende plot. Dat die moet worden ontrafeld dankzij een ergens opduikende videoband is een kunstgreep. Dat de rechercheur die zich op de tape overgeeft aan SM-spelletjes vervolgens zelfmoord pleegt, is sneu. En dat de maffia er uiteindelijk ook nog achter blijkt te zitten maakt Pattersons bedoelingen tot een onontwarbare kluwen. Maar het onaangenaamst aan Dark Lady is de naargeestigheid van het verhaal: een man wordt niet alleen vermoord, hij wordt ook nog eens gecastreerd. Het is niet zomaar koud in Steelton, het is permanent noodweer. Stella Marz' poes wordt omgebracht met behulp van heroïne. Nergens is mededogen, alles gebeurt in een overtreffende trap van akeligheid. De enige bedoeling die je hierachter kunt vermoeden is een soort épater le bourgeois – en dat is een goedkope manier voor een auteur om zijn lezer te gerieven.

Richard North Patterson: Dark Lady. Hutchinson. 371 blz. ƒ65,65

    • Hester Carvalho