Blur

Juist omdat ik weinig om snoep geef, en er nog minder vanaf weet, oefende het symposium van het Studiecentrum Snacks en Zoetwaren een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me uit. Een middag volpraten over rumbonen en kano's, hoe doe je dat?

Het Studiecentrum had in het Mediapark van Hilversum zo'n enorme studio afgehuurd, waar John de Mol zijn grote dinershows – eetfeesten met veel zang en dans – geeft. Honderden ondernemers uit de snack- en zoetwarenindustrie werden met hun partner op identieke wijze verwend. Het mocht best wat kosten, want het gaat hier om een welvarende bedrijfstak met een omzet van ruim zes miljard gulden – ja, zoveel versnoepen wij in Nederland in een jaar. 's Avonds begon een groot eetfeest, 's middags stond de toekomst van onder meer die rumboon en kano op het programma.

Belangrijkste spreker was dr. Carl Rohde, niet alleen werkzaam aan de Universiteit Utrecht (algemene sociale wetenschappen), maar tevens directeur van het onderzoeksbureau Signs of the Time dat marktonderzoek verricht. Een combinatie van functies die op zichzelf al een sign of the time is.

Rohde introduceerde een nieuw Amerikaans begrip in ondernemersland: `blurring'. Hij was ongeveer een uur aan het woord en hij slaagde erin om in elke zin het woord `blur' (letterlijk: `klad', `veeg', `waas') te verwerken. We werden er gek van. Ik zag de taaiste toffeefabrikanten moedeloos in hun stoel

wegzakken. De sfeer werd spookachtig, want de hele zaal dreigde in één grote, donkere blur te veranderen.

Wat is blurring precies? Zeer lastige vraag. Het is, volgens Rohde, een nieuwe, fundamentele trend. Het heeft te maken met het vervagen van grenzen: landsgrenzen, culturele grenzen en – uiteraard – culinaire grenzen. Daardoor worden `nieuwe combinaties' mogelijk. Zo noemde Rohde het succesvolle chocobiskwietje ,,in de strikte zin van het woord natuurlijk een blur tussen chocolade en biskwie''.

Rohde vindt dat er in de snoepindustrie veel meer geblurd moet worden. ,,Want met name koek en banket bieden prachtmogelijkheden voor een ander, zeer fundamenteel blur-moment.'' De moderne consument is volgens Rohde `een multidimensionale moment-mens' geworden. ,,Blurring draagt er in hoge mate aan bij dat die multidimensionale moment-mens zich verder kan ontwikkelen en de toekomst heeft.''

Nu is de grote vraag: hoe benutten wij, multidimensionale moment-mensen, ons fundamentele blur-moment zo optimaal mogelijk? Het antwoord van Rohde is te ingewikkeld om hier te herhalen, maar ik denk dat ik het als volgt vrij mag vertalen: door elke vierkante centimeter darm waarover we beschikken voortaan tot barstens toe vol te proppen met snacks en zoetwaren. Er zit niets anders op. We zullen ons aan Sultana's, Switchen en Evergreens (allemaal `blurs tussen snoep en food') kapot moeten vreten. Als we tenminste zo snel mogelijk dat ultieme blur-moment willen bereiken dat we vroeger `de dood' noemden.

    • Frits Abrahams