Twee dansers die in elkaar overvloeien

Een oefening in wachten – Nobelprijswinnaar Samuel Beckett (1906-1989) schreef er menige tekst over waarvan zijn toneelstuk Wachten op Godot de bekendste is. In Text for nothing no. 7 is er een man die wacht op een trein, gezeten op de bank van het perron. Uiteraard komt die trein niet en dat is ook wat choreografe Beppie Blankert (1949) in haar voorstelling Dubbelspoor; een remake laat zien op twee video's en op het toneel. In 1986 deed ze dat ook in de gelijknamige voorstelling Dubbelspoor. Ik herinner me van toen één beeld: twee danseressen die in elkaar overvloeien. Blankert had destijds een ingenieuze constructie bedacht met een doorschijnende spiegelwand, waardoor dansers voor en achter de spiegelwand over elkaar heen konden worden geprojecteerd. Ze herhaalt dit nu met twee mannelijke dansers en het resultaat is even magisch als destijds.

Het zal geen toeval zijn geweest dat ik me van de rest van de voorstelling uit 1986 weinig herinner, want ook nu is de choreografie krakkemikkig. Blankerts danstaal is aan sterke inflatie onderhevig en zelfs sleets geworden. Daarbij koos ze voor twee dansers die weinig souplesse aan de dag leggen en ook met de tekst van Beckett niet overweg kunnen. Het zijn natuurlijk geen acteurs, de subtiliteit van Beckett is voor hen te hoog gegrepen.

In Time Frames kregen drie choreografen de opdracht het thema tijd uit te werken. Regina van Berkel (1969), ex-danseres van Djazzex en al jaren verbonden aan het Ballet Frankfurt van William Forsythe, debuteerde vorig jaar met het duet ...in...between... en ontving direct de Zilveren Dansprijs. Op uitnodiging van het Holland Dance Festival maakte ze nu het duet Inner Breath, waarin ze samen met Dietmar Janeck danst. Door de enigszins onheilspellende geluidsband krijgt het duet een zware, schemerige sfeer. De twee dansers lijken een pijnlijk slepend liefdesconflict uit te beelden getuige de vele verkrampte schouderpartijen en de beknellende omhelzingen. Van Berkel beweegt prachtig maar er ontwikkelt zich weinig tussen de partners.

Paul Selwyn Norton (1964), doet in The gradual instant wat we van hem kennen: twee mannen en een vrouw schuiven en rennen dynamisch de ruimte door, ze dansen hier en daar wat synchroon en draaien of zwaaien wat. Zijn choreografie is een reactie op het ongeluk met de Amerikaanse straaljager die in Italië de kabels van een skicabine raakte. Afgezien van drie bandrecorders die verbonden zijn door meterslang draaiend tape (de kabels), is er weinig van terug te zien in de dans. The gradual instant voegt niets toe aan zijn oeuvre.

Holland Dance Festival. Voorstelling 1: Dubbelspoor; een remake, choreografie Beppie Blankert. 2: Inner Breath, choreografie Regina van Berkel. 3: The gradual instant, choreografie Paul Selwyn Norton. Gezien 17/11 Theater aan 't Spui en Korzo-theater Den Haag. Inl. (070) 4277369

    • Ingrid van Frankenhuyzen