Staatssecretaris Adelmund 2

Staatssecretaris van Onderwijs Karin Adelmund snotterend achter de microfoon bij de verdediging van de onderwijsbegroting (11 november). Het heeft toch iets zieligs, ineens weer die waterlanders die gesmoord moeten worden in een slokje water. Ik krijg bijna medelijden met haar. Staat ze zich uit te sloven voor haar portefeuille en dan zeuren haar collega-politici nog. Het is ook nooit goed.

Ze huilt niet om de allochtone leerlingen. Dat lijkt maar zo. Want die redden het best zonder haar. Waarschijnlijk zelfs beter dan met haar. Waarom huilt ze dan? Om zichzelf. Want waarom ziet de Tweede Kamer niet hoe spectaculair – ik herhaal spectaculair – onze allochtonen vooruit zijn gegaan als je ze vergelijkt met hun ouders? Waarom zeggen ze dat niet even aardig tegen haar? Is dan iedereen blind en zij de enige die ziet?

Was het maar zo. Zag Karin maar wat haar bemoeienis met het onderwijs tot gevolg heeft. Of meent ook zij een één- misschien zelfs wel twee!-oog te zijn in het land der blinde stuurlui aan het onderwijsroer? Lekgeslagen op de basisvormingsklip zeilt het schip van onderwijs onvermoeibaar maar onbestuurd door naar het mislukkende studiehuis en de tot mislukken gedoemde leerwegen. Het evaluatierapport over de basisvorming van de inspectie was duidelijk.

Karin legt dat onderzoek echter anders uit. Juister. Denkt zij. Problemen dienen gezien te worden als kansen om iets beter te kunnen en te mogen doen. Mislukken wordt geïnterpreteerd als verborgen succes dat nog in een aanloopfase verkeert. Beleidsblindheid is helderziendheid op termijn. En visie. Docenten moeten de ogen goed opensperren om haar successen te mogen aanschouwen. Zij ziet alles. En handelt dienovereenkomstig. Zij presenteert haar vernieuwingen als de prik in de laffe limonade. Met elke beleidsmaker op dit ministerie elke dag een ander smaakje aan het onderwijs.

    • Anneke de Vries
    • Lerares Frans