Schotse Travis maakt muziek om bij te zwijmelen

In de voetsporen van Radiohead exploreren tegenwoordig nog een paar andere Engelse bands de grens tussen pathos en pop. De nieuwe groep Witness bijvoorbeeld, maar ook het Schotse Travis waagt zich aan langer aangehouden uithalen en galmender zang dan de laatste jaren gangbaar was. De bands hebben ook hun vakmatigheid gemeen. Ze weten hoe je een welluidende melodie schrijft en waar je met het meeste effect de koortjes en akoestische gitaar kunt inzetten.

In het geval van Travis leidde dat op hun nieuwe, tweede cd, The Man Who (vernoemd maar het boek van Oliver Sachs, over de man die zijn vrouw voor een hoed aanzag) tot een aantal prachtige nummers. De stem van zanger/gitarist Fran Healy is gevat in een gematigd rockgeluid, als hij met bijna evangelische bevlogenheid de valkuilen van het moderne bestaan bezingt – en wat daar zoal tegen te doen is.

De groep is zo vriendelijk als hun muziek al deed vermoeden. Zaterdagavond in The Max stond Travis, aangevuld met een vijfde man, voor een volle zaal. Fran Healy hield ontspannen praatjes over voetbal en poolbiljart, terwijl de muzikanten samen zorgden voor een afgewogen geluid. Het was mooi en verzorgd, maar het was niet opwindend. Travis maakt muziek om bij te zwijmelen maar ruim een uur zwijmelen is wat veel van het goede.

Tegen het einde was er toch nog een opleving toen de vijfde man, die tot dan toe vooral piano had gespeeld, zich bij de gitaristen in de voorste linie voegde. Een nieuw liedje kreeg door de extra gitarist – en het extra volume – meer overtuigingskracht dan de andere nummers. Zo'n zijsprong was welkom, en deze werd nog eens overtroffen door de onverwachte cover van Baby One More Time, de superhit van Britney Spears. De `eenzaamheid' waar de 17-jarige wulpse Spears de mond zo vol van heeft, was in Travis' droge, door serieuze volwassen mannen gezongen versie heel wat geloofwaardiger dan in het origineel.

Concert: Travis. Gehoord: 13/11 in The Max, Amsterdam.

    • Hester Carvalho