Bij de KRO

De KRO overweegt een koerswijziging. De leiding heeft met de journalistieke vleugel van het bedrijf afgesproken dat de programma's vanaf 2000 `grensverleggend, avontuurlijk, kwalitatief hoogwaardig, ontdekkend, onderhoudend en onderzoekend' moeten worden. Dat is heel wat.

Om meningen te peilen, belegde men onder leiding van Fons de Poel een debatmiddagje met `frisse buitenstaanders' en `frisse binnenstaanders'. Tot die `frisse buitenstaanders' behoorde ook ik – ik zeg dit niet zonder trots en hoop dan ook dat de lezer zijn hoongelach even wil onderdrukken.

Daar zaten wij dan, in een zaaltje van het KRO-hoofdkwartier in Hilversum. Buitenstaanders als Ad van Liempt(NPS), Fons van Westerloo (SBS6) en Ton F. van Dijk (AT5) tegenover een tafel met KRO-topmannen, een tafel met zes jonge KRO-medewerkers en een tribune met KRO-medewerkers.

De toon van de buitenstaanders was kritisch – de meesten vonden de KRO-tv-programmering kleurloos en zelden verrassend – maar niet onvriendelijk. Gastheertje beledigen, dat doe je immers niet. Niettemin toonde Ton Verlind, directeur media, zich nogal in zijn wiek geschoten. Zo slecht ging het helemaal niet met de KRO, reageerde hij, integendeel, de KRO scoorde voortreffelijk bij de kijkers, en men kon van hem toch moeilijk verwachten dat hij goedlopende programma's ging vervangen.

Wij keken al naar de uitgang. Zou er nog ergens een aardig biljartje te leggen zijn in Hilversum? Met die KRO kwam het wel goed.

Toen kwamen de zes jonge KRO-medewerkers aan bod. Zij lieten er geen gras over groeien, sterker, geen polletje onkruid ontsnapte aan hun aandacht. Vergeleken met hen waren wij, buitenstaanders, brave sprekers geweest. Enkele citaten. ,,Het wordt tijd om programma's weg te nomineren.'' ,,Ik blijf voor geen programma thuis.'' ,,De KRO gaat gebukt onder de schroom om zich in het debat van de dag te mengen.'' ,,De kijkers doen hetzelfde als de makers: met weemoed terugblikken.'' ,,Meer risico, meer lef.'' ,,Je wordt hier als maker opgevoed om bang te zijn.''

Directeur Verlind zat ernaar te luisteren met de halfbevroren glimlach van een boer die vindt dat hij nu wel genoeg kiespijn heeft gehad. ,Je reageert te defensief'', riep iemand uit de zaal. ,,Wat zijn de drie grootste programmarisico's van het afgelopen jaar geweest?'' vroeg De Poel hem vilein. ,,Geen'', zei Verlind. Men vroeg hem of hij Big Brother had willen uitzenden. ,,Ja'', zei hij. Hij kon niet anders in dat zaaltje waar het naar revolutie begon te ruiken.

Van de weeromstuit begon ik met hem mee te voelen. Opeens werd hij de belichaming van al die hoofdredacties die ik in mijn journalistieke leven heb meegemaakt. Altijd kwamen ze klem te zitten: tussen de eisen van hun directie, de gewoonten en verwachtingen van hun lezers en de ambities van hun redactie. Een hoofdredacteur doet het nooit goed. Heb dus medelijden met hem. Koop zijn krantje, bekijk zijn omroepje. Het is voor een goed doel.

    • Frits Abrahams