Vermakelijk regiedebuut Catherine ten Bruggencate

Tussen twee happen lunch door vertelt de vrouw aan haar man dat ze weggaat. Voorgoed. De man kijkt verbaasd op uit zijn krant, maar is niet eens echt verbijsterd. Gelaten laat hij alles over zich heenkomen. Ook als er een stoet van luidruchtige kandidaat-huurders op de stoep staat die buitengewoon vrijpostig de ijskast plundert, de telefoon in beslag neemt en zich van het dakterras wil storten.

De Franse scenarist Jean-Claude Carrière is bekend van zijn tientallen filmscenario's, onder meer voor regisseur Luis Buñuel (Belle de Jour, Le journal d'une femme de chambre). Hij schreef ook enkele toneelstukken, zoals het negen uur durende Indische epos Mahabharata (1985) voor de Britse regisseur Peter Brook, en Het terras dat nu wordt opgevoerd door het Ro Theater. De voorstelling is het regiedebuut van actrice Catherine ten Bruggencate.

Het terras is een tamelijk traditionele komedie met een geniaal bedachte uitgangssituatie. Het komische zit hem in de spanning tussen de absurde gebeurtenissen, de onbeschoftheid van de ongenode gasten, en de laconieke wijze waarop hierop gereageerd wordt. Verder werkt de discrepantie tussen het koele relatiedrama en de bontgekleurde huurderskwestie heel sterk. De echtgenoot is hierin de passieve spil. Hij wordt geconfronteerd met twee schokkende, nieuwe situaties, maar reageert nauwelijks. De problemen van de huurders drukken zijn persoonlijke drama al snel naar de achtergrond. De kandidaat-huurders zijn allen op zoek, naar liefde en geborgenheid, naar nieuw leven. Carrière's uitwerking is hier en daar clichématig. Vooral het verhaal van de generaalsvrouw die aast op de erfenis van haar man is flauw.

Regisseur Ten Bruggencate giet de komedie in een traditionele vorm. De aankleding is realistisch; een luxe gestoffeerd appartement met veel schemerlampen. Zelfs het gebakken ei is echt. Het echtpaar (Diane Lensink en Pierre Callens) speelt ingetogen, de kandidaat-huurders mogen groot en gek uitpakken, in rare kostuums. Dakloze monsieur Astruc (Wim van der Grijn) doet dit het beste. Ondanks zijn onbeschofte gedrag blijft hij een innemend mens. De anderen spelen vaak te uitbundig. Stefan de Walle als neurotische, eenzame romanticus acteert bijvoorbeeld veel te vet, met allerlei tics als aan de neus krabben en op merkwaardige wijze een sigaret roken. De slapstickscènes (een achtervolging, een worsteling op de trap) zijn te lollig.

Ten Bruggencate regisseert te veel op de lach. Het stuk is grappig, maar als het fysiek wat ingetogener was, zou het allemaal nog grappiger zijn. Verder is het tempo wat kabbelend. Ze had hier en daar moeten laten versnellen, en andere momenten juist stil moeten zetten. Het terras is een vermakelijke komedie, maar de regie had wat scherper, absurder en minder zwaar opgelegd gekund.

Voorstelling: Het terras door het Ro Theater. Tekst: Jean-Claude Carrière. Regie: Catherine ten Bruggencate. Spel: Diane Lensink, Pierre Callens, Wim van der Grijn, Stefan de Walle e.a. Gezien: 13/11 Ro Theater Rotterdam. Aldaar t/m 11/12. Inl. (010) 404 70 70.

    • Wilfred Takken