De liefde voor de swing

Alleen al door een vette haarlok over zijn gezicht te laten hangen, wordt hij door de firma Brylcream beloond met zo'n miljoen pond per jaar. Verder incasseert hij miljoenen ponden door voor de firma's Adidas en Pepsi Cola reclame te maken. En dat allemaal naast het jaarsalaris van miljoenen ponden dat hij van zijn werkgever Manchester United ontvangt. Gevoegd bij de miljoenen die zijn vrouw Victoria als zangeresje van de meidengroep de Spice Girls heeft verworven, mag worden geconcludeerd dat de 24-jarige voetballer David Beckham het breed heeft.

`Becks' heeft er een buitenhuis in Yorkshire en vijf auto's van kunnen kopen. Soms rijdt hij in een Bentley, dan weer in een Range Rover, af en toe in zijn Jaguar XK8, weleens in zijn Porsche en alleen op vrije zondagmiddagen in zijn zilverkleurige Ferrari 550 Maranello. Afgelopen zomer huurden hij en Victoria het idyllische Luttrellstown Castle, nabij Dublin, af om hun huwelijksfeest te vieren. Gek doen ze wel. Noem het jeugdige overmoed

Tell me what you want, what you really really want, zong Victoria met de meiden en het werd meteen een tophit. Toen kende ze nog niet David Beckham, de stilist van Manchester United, de verlegen Londen-boy uit East End, die zich uitsluitend bezighield met urenlang oefenen op voorzetten, vrije schoppen en afstandsschoten. Wanneer de training was afgelopen, ging David door tot trainer Ferguson hem binnenriep. Net als vroeger hing hij een autoband aan de doellat en trapte hij net zo lang ballen tot er één door de band zeilde. Davids leven was voetbal. Dat was naast de liefde voor zijn vader en moeder, zijn enige liefdesleven.

Zomaar ineens werd hij getroffen door de verschijning van Victoria, Posh – en andersom. Alsof hij droomde van een fee die hem in haar zachte moederlijke armen meevoerde naar de veilige, witte stranden van het paradijs. Een droom die werkelijkheid werd. Zoals hij als puber in de arme Londense wijk Leytonstone ervan droomde te spelen voor Manchester United, de club die door zijn vader werd bewierookt. Elk jaar met kerstmis gaven zijn moeder, een kapster, en zijn vader, een timmerman, hem een mini-shirtje van United. David was voorbestemd een Mancunian te worden.

Toen hij elf jaar was won hij de Bobby Charlton Award. Op een nationaal toernooi was hij op alle specialismen (schieten, passen, dribbelen) veruit de beste. Op Old Trafford, het stadion van de club van zijn dromen, kreeg hij van de legendarische Charlton de prijs overhandigd. Twee jaar later tekende zijn vader een leerlingencontract voor zijn zoon bij de beste club ter wereld.

Beckham wordt dit jaar waarschijnlijk gekroond tot Europa's beste voetballer. Anderhalf jaar geleden was hij nog the idiot of the nation, nadat hij op het wereldkampioenschap een rode kaart had opgelopen tegen Argentinië wegens natrappen. Hij was de schuld van de uitschakeling van Engeland. David ging door een hel. De rechtshalf die door zijn fantastische, kromme, maar bijna altijd nauwkeurige voorzetten van rechts indrukwekkend dribbelende buitenspelers overbodig maakt, verdiende dat niet. De Britse premier Blair nam het na het WK zelfs op voor de working class hero, de ster zonder blague.

Alle liefhebbers hebben verteld hoe zeldzaam het talent Beckham is. De swing met zijn rechterbeen is als de swing van golfers als Olazabal. Stijlvollere voetballers zijn er op dit moment nauwelijks in Europa. Beckham is meer dan de verlegen jongen die nooit heeft geweten dat zijn leven zich eens zou afspelen in een viskom. Hij is de mooiste.

    • Guus van Holland