Ongewilde tatoeage

Mijn oudste zus kon prachtig tekenen en dat kan ze nog steeds. Urenlang zat ze bij ons thuis aan de eettafel te werken. Ze maakte vooral gedetailleerde pentekeningen, met ecoline in allerlei kleurtjes. Haar mooiste tekening was van een huilende man. Uit zijn ogen biggelden enorme tranen. In mijn herinnering was die tekening opgebouwd uit talloze kleuren. Stom genoeg gaf ze 'm weg. Mijn ouders hebben nog wel een fotokopie aan de muur hangen, maar die is in zwart-wit.

Ik kon het niet uitstaan dat mijn zus zich zo goed kon vermaken en mocht haar graag storen. ,,Lelijke tekening zeg'', zei ik dan. Of: ,,Nou, dat lijkt echt nergens naar.'' Ik maakte haar ook wel eens aan het schrikken. Ik sloop dan van achteren op haar toe.

Mijn zus zag de humor van dit alles niet echt in. Op een dag werd ze zo kwaad dat ze met een enorme haal naar achteren stak met haar ecolinepen. Er zat blauwe inkt aan. Ik weet dat zo goed omdat die inkt nog altijd in mijn lichaam zit. Aan de binnenkant van de wijsvinger van mijn rechterhand, op het onderste kootje, bijna in het midden. Het is de enige tatoeage die ooit bij mij is aangebracht, en het was heel pijnlijk. Ik moest de pen uit mijn vinger trekken.

    • Ewoud Sanders