Engagement

Het artikel `Een ieder z'n Armenië' van Anil Ramdas (Opinie, 1 nov.), waar Elsbeth Etty o.a. op reageert, heeft mij geraakt omdat hij op moedige wijze een kwestie aan de orde stelt, die mij al heel lang bezig houdt. Ik kom uit een religieus systeem waarin je voor de hele wereld verantwoordelijk gesteld werd. Dat was voor mij op de duur een ondragelijke last. Om daaruit te ontsnappen moet je enkele forse beslissingen nemen. Dat gaat gepaard met `een zekere morele paniek', om met Elsbeth Etty te spreken, als zij haar omslag in de Vietnam-beweging van 1980 beschrijft. In de loop der jaren is mijn gevolgtrekking geworden dat de wereld waar ik verantwoordelijkheid voor wil nemen, niet groter kan zijn dan mijn reikwijdte. Dit is mijn welbegrepen eigenbelang, gewoon om overeind te blijven.

Ik voel mij op dezelfde golflengte zitten als Anil Ramdas. Of dit hetzelfde `eigenbelang' is als dat van de `idioten' in het antieke Athene waag ik te betwijfelen. Deze opstelling is egocentrisch, maar ik heb het vertrouwen dat overal in de wereld wel mensen op deze wijze hun verantwoordelijkheid nemen. Mijn verantwoordelijkheid is beperkt, mijn vertrouwen wereldwijd.

    • F.W. Veelenturf Amsterdam