Vergeten (2)

Mijn recente stukje over Ronald Reagan en diens monumentale vergeetachtigheid heeft bij sommige lezers enige onrust teweeggebracht. Zij herkenden zich erin, zoals dat heet, of zij vreesden zich erin te moeten herkennen.

Hoe moet het nu verder? Dat weet ik ook niet, want ik ben geen arts. Wel kan ik sinds deze week wijzen op een interessant middel om het geheugen te testen. Het betreft het geheugenspel Mind Power, dat bedacht is door twee Nederlanders, onder wie een huisarts (Arthur van Schaik), die op het idee kwam door de klachten van zijn patiënten over hun geheugen. Het spel werd gisteren in Amsterdam officieel gepresenteerd en ik mocht het mee naar huis nemen om eens te proberen.

De uitkomst van de eerste test zal mij nog lang heugen. Dáár hoef ik me in ieder geval geen zorgen over te maken. Ik speelde het spel met mijn vrouw, en ik zal het maar meteen toegeven: ik heb leukere spellen met haar gespeeld.

Dit is niet bedoeld als kritiek op Mind Power. Het is een onderhoudend, vernuftig geconstrueerd bordspel, maar het lijkt me niet helemaal geschikt om het zelfvertrouwen te schragen van mensen met een matig geheugen. Ik althans begon in de loop van de avond bij mezelf een groeiende verbittering te proeven over zoveel onmacht. Mijn denkpauzes dijden uit en de poes, die zich tijdens zo'n spel het liefst dwars over de pionnen uitvouwt, werd met steeds grotere kracht van de tafel geveegd.

Het hielp niet.

Ik werd ingemaakt.

Mijn geheugen kraakte in zijn voegen. Beheersing, riep ik mezelf toe, concentratie! Maar het was alsof zich ergens in mijn hersens een lekkend mandje bevond waaruit de essentiële feiten traag, maar onstelpbaar wegsijpelden. Ik wilde om genade smeken, maar hield me nog net op tijd in. Soms moet de beker der vernedering tot op de bodem geleegd worden. Goed voor je karakter, zei mijn moeder al.

Bovendien kan ik, al zeg ik het zelf, goed tegen mijn verlies. Of niet soms? Als ik in dit geval de schijn tegen heb, ligt het ook aan de bedenkers van Mind Power. Zij hebben ronduit duivelse trucs bedacht om je geheugen uit te putten. Steeds weer moet je je dingen inprenten die je pas na een lange periode mag reproduceren. Of je krijgt een belachelijk ingewikkeld tekstje voorgeschoteld over spinnenwebben (`het wolweb en het wielweb'), waarna je vragen moet beantwoorden als: `Tot welk geslacht behoort de Opuntiaspin?'

Het naarst waren de vragen over het Swahili. Swahili? Jazeker. Er worden je acht woorden in het Swahili voorgelezen – met de vertaling erbij. Vervolgens word je opnieuw met die woorden geconfronteerd, maar ditmaal moet je zelf de vertaling geven. Gereza? Uvuvi? Bahati? Uhalifu?

Godverdommi!

Ik kan me er nóg kwaad over maken, hoewel ik, nogmaals, toch echt heel goed tegen mijn verlies kan.

    • Frits Abrahams