Postrevolutionaire rock van vijf studentikoze jongens

Nu het Britpoptijdperk voorbij is en alleen Oasis nog weg kan komen met het klakkeloos naspelen van voorbeelden uit de jaren zestig, komt Gomez als geroepen. De muziek van het jonge Engelse vijftal klinkt vertrouwd en toch avontuurlijk, doorleefd en toch lichtvoetig en volwassen genoeg om zonder opsmuk op cd gezet te worden. Demoversies van hun informeel in de oefenruimte gespeelde nummers kwamen terecht op het debuutalbum Bring It On, dat vorig jaar meteen al zodanig in de smaak viel dat het de Mercury Music Prize in de wacht sleepte.

Gomez beschikt over drie volwaardige zanger/gitaristen, die er met hun studentikoze uitstraling weliswaar niet uit zien als popsterren maar die samen een optreden kunnen dragen. Vooral de strategisch in het midden opgestelde Ben Ottewell is een vocaal natuurverschijnsel. Zijn gruizige stem doet een rijkdom aan emotie vermoeden, die in tegenspraak lijkt met zijn onbewogen presentatie. Wanneer Ottewel zijn hese misthoorngeluid op volle kracht de zaal in laat schallen, gesteund door tweede stemmen van Tom Gray en Ian Ball, wordt duidelijk hoe deze saaie mannen al menig festivalterrein aan hun voeten kregen.

Gomez' muziek is Amerikaans georiënteerd en neigt naar roots-muziek uit de jaren zeventig, zoals die door Little Feat werd gemaakt. Op de krachtigste momenten, zoals in het nummer `Bring It On', dat niet op de gelijknamige cd maar op de opvolger `Liquid Skin' staat, komt hun halfakoestische folkrock los van alle voorbeelden en klinkt deze zo tijdloos als rockmuziek na de revolutie van de elektronische dansmuziek kan klinken. Toch werkte Ottewells quasi-geëmotioneerde voordracht op den duur de geloofwaardigheid tegen en was het goed dat Ball soms het voortouw nam in minder geëxalteerde liedjes als het zwoele `Las Vegas Dealer'. Wijselijk stond de groep in het halfduister onder vijf enorme opblaassterren, want veel was er niet te zien aan dit muzikale wiskundedispuut met hun onartistieke ziekenfondsbrillen. Ook met de zelf gecreëerde ruimte voor improvisatie wisten ze niet goed raad, zodat `Here comes the breeze' na Gray's jolige dansvloerkreet `Pump up the volume' in een houterige klompendans ontaardde. Hun bekendste nummer `Whippin' Piccadilly' kwam pas aan het eind van de toegift; een zwaktebod voor een groep die in korte tijd meer dan een handvol sterke songs aan de wereld openbaarde. Misschien waren de verwachtingen te hoog gespannen, maar voor een groep die de toekomst van de Britse popmuziek op de schouders zou kunnen dragen was het een nogal matte vertoning.

Concert: Gomez. Gehoord: 10/11 Melkweg Max, Amsterdam.

    • Jan Vollaard