Loopgravenoorlog 3

In het artikel van Anil Ramdas staat een `dubieuze' zin, waar hij misschien niet lang genoeg over heeft nagedacht en die onduidelijk blijft: ,,En hoe zit het met joden, die een dubieuze positie innemen op de ladder van kwetsbaarheid: slachtoffer van de wereldgeschiedenis, maar tamelijk machtig in New York.'' Wat is hier dubieus? Wat niet dubieus is: de enorme culturele aanpassing (gedurende vele eeuwen natuurlijk) aan de traditionele Europese klassieke muziektraditie (die in de loop der eeuwen sterk veranderd is) van dit Midden-Oostenvolk, zonder dat daar nog Midden-Oosteninvloeden of kletzmer-invloeden in te horen zijn als je naar muziek luistert van joodse componisten als Mahler, Mendelssohn-Bartholdy of Korngold. De eerste Nederlander van Marokkaanse, Indiase, Chinese of Turkse komaf die eenzelfde bijdrage levert in deze oorspronkelijke traditionele Europese klassieke muziektraditie, moet nog opstaan, maar hun aanwezigheid in Europa is korter dan die van het joodse volk. Maar misschien staan er straks witte autochtone Europeanen op die eenzelfde culturele bijdrage leveren aan Marokkaanse raj, Chinese opera of Indiase filmmuziek en zelfs de Indiase sitarvirtuoos Ravi Shankar er uit spelen of Guus Becker met zijn Krontjongmuziek? In de popmuziek, waar de veranderingen veel sneller gaan per decennium dan in de langzaam veranderende klassieke muziek gedurende eeuwen, speelde en speelt bijvoorbeeld de Nederlandstalige witte band Doe Maar zwarte langzame reggaemuziek, naast de snellere witte Engelse skamuziek.

    • A. Heemskerk