Drama met meer bloed dan analyse

Links de aarde, rechts de plastic stoelen: Gina's zaak ziet er overzichtelijk uit. Neonlicht bewaakt de tuinartikelen en alles is onder controle. Alles – behalve de factor mens. Die factor bestaat uit Gina's employés Harry en Kernstock, uit Kernstocks vrouw Rita en ook uit Gina zelf. Die factor, die zorgt voor gedonder. Want Harry wil Gina maar Gina wil Harry niet. En Kernstock wil Gina maar Gina wil Kernstock niet. En Rita wil Kernstock maar Kernstock wil Rita niet.

De mensen in Duizend Rozen klampen zich vast aan de verkeerde persoon. Desnoods met geweld. Duizend Rozen, regie Léon van der Sanden, is een relatiedrama vol bloed. En dat is niet voldoende. Wat in de voorstelling van Het Vervolg ontbreekt, dat is een analyse. Van het hedendaags kapitalisme. Zo'n analyse hoeft heus niet saai te zijn. Theu Boermans van De Trust bijvoorbeeld bracht de sociaal-realistische tekst van Gustav Ernst uit Wenen als een spannend en bikkelhard sprookje, in een toneel- en in een filmversie. Steeds met een onweerlegbaar verband tussen de wreedheid van het bedrijfsleven en de nietsontziendheid van het individu, tussen economische en seksuele nood, tussen de aantasting van het milieu en de vernietiging van de liefde.

Om het stuk in z'n volle diepte te spelen, daar zijn de acteurs van Van der Sanden misschien domweg te jong voor. Ze horen nog niet bij het vaste ensemble van Het Vervolg, ze doen alleen mee aan het project Jonge Gasten. En ze hebben, in de mooie nieuwe theaterzaal van het Maastrichtse gezelschap, meteen heel veel vrijheid gekregen. Naná de Graaff (Gina) en Loek Peters (Kernstock) kunnen die vrijheid niet aan. Ze vallen weg tegen het acteergeweld van Edo Brunner (Harry), die de kolossale lichaamsomvang en zweterige stijl van coryfee Jack Wouterse heeft maar niet diens raffinesse. De enige die tegenwicht geeft aan het logge volkstoneel van deze Edo Brunner is Sofie Sente, een Vlaamse.

Zij speelt niet alleen Rita maar ook de moeder van Gina en die zegt tegen haar dochter: `Ik had jou weg moeten gooien.' Op dat moment, bij die verschrikkelijke wegwerpgedachte, valt het relatiedrama samen met het drama van de economie. Helaas zijn zulke momenten schaars in Duizend Rozen aan de Maas.

Voorstelling: Duizend rozen, van Gustav Ernst, door Het Vervolg. Vertaling: Tom Kleijn; regie: Léon van der Sanden; decor: Herbert Janse. Gezien: 6/11 Derlon Theater, Plein 1992 (bij Centre Céramique/Stadsbibliotheek), Maastricht. T/m 26/11 aldaar. Res. (043) 3507171.

    • Anneriek de Jong