De stessen van SPL-Oost

Vierendertig jaar geleden waren wij door drie selectierondes gekomen en in een klasje beland. Zes dagen in de week, twee maanden lang om daarna direct op voorgeschreven hakken en nauwe rokken, witte blouses en handschoenen, vooral geen lang los haar en altijd met hoedje op, losgelaten te worden in de vliegtuigen. Dienend en aardig. Dat was de opinie. Niet stuk te krijgen, bleek het criterium 34 jaar later. Veertien stewardessen – stessen in vaktaal – bij de KLM. Lichting voorjaar 1965.

Vijf keer in die 34 jaar zijn wij weer bij elkaar gekomen. En vijf keer anders en ook hetzelfde.

De eerste keer was na 11 jaar. De succesverhalen waren niet van de lucht. Succes in echtgenoten en kinderen. Ik bleef niet lang, want ik had het vermoeden dat op die zaterdag mijn huwelijk tot een ex-huwelijk besproken zou worden, door mijzelf en mijn partner. Ik kreeg gelijk.

Zes jaar later en een bedrijf rijker organiseerde ik een reünielunch in `Room at the Top' op Schiphol – SPL in vaktaal.

De barsten waren gekomen in ieders huwelijk – op één na. De directievoorzitter van Transavia, eigenaar van Room at the Top, informeerde nieuwsgierig en was danig in zijn nopjes met deze bijeenkomst van voormalige KLM-stewardessen en bood een continue stroom champagne aan. Tranen vloeiden tegelijk met de belletjes. Drank en reflectie is een warrige combinatie.

Weer enige jaren later ontmoetten wij elkaar in een dorp aan de rivier. Het ene verhaal was nog gekker dan het andere. Iedereen – op één na – was ex en stoeide in banen en met kinderen en aanstaanden en exen. Het lachgehalte – vaak vrouwelijk gierend – was hoog.

De volgende bijeenkomst was wat uitgedund. Vier van het allereerste clubje waren zoek of te druk met werk.

En nu is het vierendertig jaar geleden. Met zijn tienen pakten wij met gemak de draad van de laatste keer weer op en verhaalden en luisterden. Er was een dimensie bijgekomen. De feiten werden nuchter opgediend, maar het luistergehalte was intens. De ervaringen bleken gemeenschappelijk en de uitkomsten bij allen – op één na – hetzelfde: zelfstandigheid, vrijheid en deskundigheid. De inmiddels volwassen kinderen werden als persoonlijkheden gezien; niet als success story van onszelf. De vele gepasseerde levenspartners werden hoofdschuddend gememoreerd. Hier zaten sadder but wiser vrouwen. Niet meer verwachtingsvol, wel vrolijk en zelfredzaam én niet stuk te krijgen. Eigenschappen die niet samen met, maar wel door de levenspartners opgebouwd waren en die en passant doorgegeven waren aan de kinderen.

De selectierondes van dertig jaar kregen achteraf het criterium: `niet stuk te krijgen'. Niks dienend en aardig, gewoon met beide benen op de grond. De stessen van SPL-Oost.

    • Willemien Wink