RAY ANDERSON

Vier gewiekste profs in plaats van een veelvoud aan oprechte amateurs, dat is het verschil tussen gewone brass bands en de Pocket Band van de formidabele trombonist Ray Anderson. Op Where Home is wordt zo geraffineerd van rollen gewisseld, dat je vaak denkt een grotere band te horen. Tussen unisono en contrapuntisch, solistisch versus collectief, van voor- naar achtergrond, de musici van dit kwartet zijn voortdurend in beweging. Het resultaat is een uitgebalanceerde cd met de spanning van een concert.

Naast eigen stukken met een losse dansbeat koestert Anderson enkele bloempjes uit het jazzarchief. Thelonious Monks I mean you wordt gedragen door een pittige roffel, The Mooche, een Ellington compositie uit '28, wordt uitgewerkt in `New Orleans-stijl'.

Het geluid van trompettist Lew Soloff, puntig maar niet te clean, past goed bij dat van Anderson. Tubaïst Matt Perrine kwijt zich goed van zijn functies. Soms speelt hij, poeh-pah-poeh, de rol van `blaasbas' zoals in de klassieke jazz uit de jaren twintig. In andere stukken soleert hij of voegt hij kleur toe aan de harmonieën.

Met een gewone drummer was het ook gelukt maar door Bobby Previte ontstaat er iets bijzonders. Previte componeert zelf ook en dat is te horen. Hij slaat uitsluitend accenten met een functie.

De band treedt 12/11 op in het Amsterdamse BIMhuis.

Ray Anderson Pocket Brass Band: Where Home is (Enja 9366). Distr. Choice Music.

    • Frans van Leeuwen