Tosca-reprise stelt enigszins teleur

Na de eerste reeks vorig jaar met een all star-cast van Nikolaus Lehnhoffs satanische produktie van Puccini's Tosca brengt de Nederlandse Opera nu tien uitverkochte voorstellingen met een ander orkest, een andere dirigent en andere zangers in de rollen van Tosca, Scarpia en Cavaradossi, al wordt die laatste rol nog drie keer gezongen door de vorige: Richard Margison. Wie bleven waren de zangers in de kleine rollen en Jaap, de troetelkater waarmee de martelaar Scarpia de zachte kant van zijn meedogenloze karakter mag tonen. Jaaps optreden is nog steeds een opmerkelijk dubbelzinnig theatraal detail.

Verstandig was het niet een zó zinderende en bijna perfect uitgevoerde Tosca zó snel te herhalen met een instrumentale en vocale bezetting die als geheel niet anders dan minder prominent kan zijn. Gustav Kuhn en het Nederlands Philharmonisch Orkest willen wel, maar kunnen niet op tegen de intensiteit en de suspense, die Riccardo Chailly met het Concertgebouworkest realiseerde.

Bryn Terfel met zijn imponerende ploertige verschijning en zijn reusachtige stem wordt nu als Scarpia opgevolgd door Philippe Rouillon. Hij was gisteravond een gefrustreerde wijkagent, die nauwelijks iets kon suggereren van de demonie aan het slot van de eerste acte: de hellevaart tijdens het Te Deum – zwak klinkend met ongelijkheden tussen koor en orkest.

In de tweede acte was Rouillon meer op dreef. De voorstelling werd trouwens per acte iets beter en het is te hopen dat dat zich deze maand voortzet. De progressie kwam vooral van Hugh Smith in de rol van Cavaradossi. Zijn Recondita armonia klonk nogal stroef, maar E lucevan le stelle was beter, glanzender en met langere noten.

De Tosca van Nelly Miricioiu, die vorig jaar al één voorstelling overnam van Catherine Malfitano, is veelzijdiger en aanvankelijk wat speelser dan de monomaan jaloerse maar ook hartstochtelijke Tosca van Malfitano. Miricioiu zingt lichter en lyrischer, wendbaarder reagerend op de ontwikkelingen, die haar telkens zeer emotioneel raken. Ze is, ondanks haar trots, uiterst kwetsbaar en wordt dan ook zwaar gekwetst. Dat klinkt door in haar aria Vissi d'arte. Het is vocaal een verre van conventionele vertolking, maar net als haar gecontroleerd opgebouwde rol, heel naturalistisch en sympathiek.

Voorstelling: Tosca, door de Ned. Opera en Ned. Philh. Orkest o.l.v. Gustav Kuhn. Gezien: 4/11 Muziektheater Amsterdam. Herh. t/m 30/11.

    • Kasper Jansen