`Steeds drukker, en geen mensen voor de bediening'

Personeelstekort is in veel bedrijfstakken een groeiend probleem. Hotel-restaurant Dennenheuvel in Epe is gedwongen het restaurant op zondag te sluiten. ,,Zo gaat het niet meer.''

Vanochtend nog hing er een commercieel medewerker van de regionale krant aan de lijn. Of ze niet weer eens wilden adverteren. Helemaal niet nodig, had ze gezegd: ,,We zitten al vol genoeg.'' Het is een paradox, beaamt directeur M. Zevenbergen van hotel-restaurant Dennenheuvel in Epe: ,,We krijgen het steeds drukker, maar hebben niet de mensen om de klanten te bedienen''. Ze zucht manmoedig.

Op de voordeur van het pand langs de Heerderweg hangt een briefje: de directie is gedwongen het restaurant `met ingang van zondag 31 oktober' één dag in de week te sluiten. Er staat een citaat bij uit het zakenblad Bizz: dat het steeds moeilijker wordt om personeel te vinden.

Mede-directeur H. Zevenbergen, vader van M. Zevenbergen, wil er niet al te dramatisch over doen, maar het is toch met pijn in het hart dat het restaurant wegens personeelstekort op zondag dichtgaat. Gedrieën - er zit ook nog een broer van H. Zevenbergen in de directie - leiden ze het familiehotel dat vader en zoon op 1 januari 1980 openden.

Een half jaar geleden werd duidelijk dat het eigenlijk niet meer ging. Er was breeduit en langdurig geadverteerd in de regionale kranten en huis-aan-huis-bladen. Er was contact geweest met alle uitzendbureaus, het arbeidsbureau was vaak bezocht. ,,Daar kwamen we regelmatig over de vloer. Ze weten van onze vraag, maar hebben niemand.'' Het resultaat van die zoektocht: nul komma nul.

,,We hebben een vaste staf van achttien mensen. Daar kunnen we per direct vier mensen bij gebruiken. En die mensen zijn gewoonweg niet te vinden. Of ze willen wel, maar dan alleen een paar uur per dag en niet in het weekeinde en niet 's avonds. Daarmee kun je geen hotel runnen'', zegt H. Zevenbergen.

Het gevolg van het personeelstekort is evident: het vaste personeel moest langer en harder werken, vader en dochter maken vaak dagen van half zeven 's ochtends tot na enen 's nachts. En dat zes dagen per week. ,,Dat kun je niet al te lang blijven doen''.

Het is de combinatie van hotel en restaurant die het werken zo zwaar maakt, zeggen ze. 's Ochtends vroeg komen de eerste hotelgasten (in totaal 34 kamers, bezettingsgraad 70 procent) naar beneden om te ontbijten, 's avonds laat gaan ze uiteindelijk weer naar boven. Tussendoor zitten de brasserie (50 plaatsen) en het restaurant (80 plaatsen) goed vol. En dus rennen vader en dochter zelf ook door de zaak, bedienen de klanten, staan achter de bar, ruimen de tafels af, nemen de telefoon aan.

De Zevenbergens zijn niet van plan boven de CAO gaan betalen of personeel bij andere horecagelegenheden weg te halen. ,,Daar is niemand mee gediend. Het gaat ook niet om het geld. De verdiensten zijn goed. De mensen hebben liever een vrij weekeinde dan meer geld.''

Pa Zevenberg weet dat in het westen wel bij concurrenten wordt gezocht naar personeel. ,,Zo zijn we hier niet. Bovendien: dan gaan ze ook proberen onze mensen weg te halen.'' Er is ook niet in het buitenland gezocht, noch onder asielzoekers. ,,De medewerkers werken aan een – als het even kan langdurige – band met de vaste klanten. Dat is moeilijker met mensen uit het buitenland. Dan zijn er taalproblemen of ze kunnen niet lang blijven.''

Er is gekozen voor de sluiting van het restaurant op zondag, omdat het hotel dan het minst druk is. ,,De meeste gasten checken zondagochtend uit, de nieuwen komen maandag.''

Dennenheuvel drijft voor een belangrijk deel op de zakelijke markt: relaties van bedrijven uit de omgeving bijvoorbeeld, die er overnachten. Daarnaast heeft de zaak drie – kleinere – conferentiezalen. De zakelijke klant gaat voor in Dennenheuvel.

Ze proberen er nu, na het sluitingsbesluit, het positieve maar van in te zien. ,,We zijn wat meer vrij'', zegt dochter Zevenbergen. ,,We kunnen nu onze klanten de rest van de week beter bedienen'', vult vader Zevenbergen aan. Afgelopen zondag was hij alleen aan het werk. Een raar gevoel, vond hij dat. ,,Alsof je bij een ander in de zaak staat.''

    • André Ritsema