Generatie

De eerste echtgenoot van Theresa Pickering werd als volgt gemarteld: Britse militairen zetten hem geblinddoekt in een helikopter, vlogen met hem rond, en gooiden hem dan naar buiten – twee meter boven de grond. Grapje. Het leidde tot een veroordeling van Engeland door het Europese Hof. Theresa zelf werd een week vastgehouden, zonder daglicht, verhoren op de vreemdste tijden, geen aanklacht. ,,Ik was iedere oriëntatie kwijt toen ik eruit kwam.'' Dat is nog maar twee jaar geleden. In 1976 ontstond onder de vrouwen van Belfast een spontane vredesbeweging, en de twee initiatiefneemsters kregen zelfs de Nobelprijs. ,,Ik kende ze goed, vond ze sympathiek, maar al die mooie samenkomsten werkten natuurlijk niet. Het ging immers niet om een conflict tussen katholieken en protestanten persoonlijk. Het ging om een staat die ons als schuim beschouwde, alleen omdat we katholiek waren.'' De beweging vervaagde.

Nu is langzaam toch de dooi begonnen. De pantserwagens zijn van de straat, de politiebureaus zijn forten van elektronica, de mannen komen uit de gevangenissen en de illegaliteit tevoorschijn. ,,De meesten zijn nu 35, 40 jaar oud. Sommigen waren altijd op de loop, hadden andere vriendinnen, huwelijken braken. De meesten hebben een belangrijk deel van hun leven in de gevangenis doorgebracht. Ze hadden al een achterstand, dat hebben ze nu helemaal. En bovendien is het nu een heel ander Noord-Ierland dan toen ze de gevangenis ingingen. Die hele generatie moet opnieuw een weg vinden.''

Theresa is gescheiden, heeft een nieuwe man. ,,Ik ben nog altijd bang als ik buiten kom.''

    • Geert Mak